خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 131

1- الميــــزان ج 21، ص 179.

(266) خداشناسي

امامت به اين معناست كه شخص طوري باشد كه ديگران از او اقتداء و متابعت كنند، يعني گفتار و كردار خود را مطابق گفتار و كردار او بياورند، قرآن كريم هر جا نامي از امامت مي‌برد دنبالش متعرض هدايت مي‌شود، تعرضي كه گويي مي‌خواهد كلمه نامبرده را تفسير كند،از آن جمله فرموده: «وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ اَئِمَّةً يَهْـدُونَ بِـاَمْـرِنا لَمّا صَبَروُا.» (24 / سجده) از سوي ديگر همه جا اين هدايت را مقيد به «امر» كرده و با اين قيد مي‌فهماند كه امامت به معناي مطلق هدايت نيست، بلكه به معناي هدايتي است كه با امر خدا صورت مي‌گيرد و اين همان امري است كه فرموده: «اِنَّما اَمْرُهُ اِذا اَرادَ شَيْئا اَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ فَسُبْحانَ الَّذي بِيَدِه مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ!» (82 و 83 / يس) امر الهي كه آيه فوق آن را ملكوت نيز خوانده، وجه ديگري از خلقت است كه امامان با آن با خداي‌سبحان مواجه مي‌شوند، خلقتي است طاهر و مطهر از قيود زمان و مكان و خالي از تغيير و تبديل. امام هدايت كننده است كه با امري ملكوتي كه در اختيار دارد، هدايت مي‌كند، قرآن كريم هدايت امام را هدايت به امر خدا يعني ايجاد هدايت دانسته است.(1)

1- الميـــزان ج 2، ص 100.

امر و امامت (267)

-268

فصل سوم:كلمه و قول

تفـاوت كـلام، كلمه و قول الهي

«مِـنْهُمْ مَنْ كَـلَّمَ اللّهُ»

«از آنان كسي بود كه خدا با او سخن گفت.» (253 / بقره)