1- الميـــــــزان ج 2، ص 80.
عدمسابقهوالگووتدريجدرخلقت و جنبهتدريجيآن (287)
-288
فصل پنجم:خلق و تقدير و نزول
خـلق و نـزول
«وَ اِنْ مِــنْ شَــيْءٍ اِلاّ عِنْــدَنــا خَــزائِنُــهُ وَ مـا نُنَــزِّلُــهُ اِلاّ بِقَـدَرٍ مَعْلُومٍ،»
«هر چه هست خزينههاي آن نزد ماست و آن را جز به اندازه معين نازل نميكنيم!» (21 / حجر)
خدايتعالي «شَيْء» را نازل از ناحيه خود ميداند و نزول معنايي است كه مستلزم يك بالايي و پاييني و بلندي و پستي مانند آسمان و زمين باشد و چون به وجدان ميبينيم كه زيد مثلاً از جاي بلندي به جاي پستي نيفتاده، ميفهميم كه منظور از انزال، انزال معمولي كه مستلزم فرض پستي و بلندي است نميباشد و مقصود از آن،
-289
همان خلقت زيد است، اما خلقتي كه توأم با صفتي است كه به خاطر آن كلمه نزول بـر وي صـادق بـاشد و نـظيــر آيه بـالا آيه زير ميباشد: