خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 160

انساني و آخرين درجه كمال مخصوص به اين نوع است، سير داده مي‌شود.(1)

عدم تعارض هدف مخلوقي با مخلوق ديگر

«...مــا تَــري فــي خَلْــــقِ الــرَّحْمــنِ مِــنْ تَفــاوُتٍ!»

«... تو در خلق رحمن هيچ تفاوتي نمي‌بيني!» (3 / ملك)

در آيه فوق منظور از نبودن تفاوت در خلق، اين است كه تدبير الهي در سراسر

1- الميزان ج 27، ص 256.

(328) خداشناسي

جهان زنجيروار متصل به هم است و موجودات بعضي به بعض ديگر مرتبطند. به اين معنا كه نتايج حاصله از هر موجودي عايد موجود ديگر مي‌شود و موجوداتي ديگر وابسته و نيازمند نتيجه موجود ديگر است. در نتيجه اصطكاك اسباب مختلف در عالم خلقت و برخوردشان نظير برخورد دو كفه ترازو است، كه در سبكي و سنگيني دائما در حال جنگ و زورآزمايي‌اند، اين مي‌خواهد سبكي كند او نمي‌گذارد، او مي‌خواهد سنگيني كند اين نمي‌گذارد، اين مي‌خواهد بلند شود او نمي‌گذارد، او مي‌خواهد بلند شود اين مانع مي‌شود و نتيجه اين كشمكش آن است كه ترازودار بهره‌مند مي‌شود، پس دو كفه ترازو در عين اختلافشان در به دست آمدن غرض ترازودار اتفاق دارند و يا بگو اختلاف آن‌هــاست كه باعث مي‌شود ترازودار جنس كشيدني خود را بكشد و وزن آن را معلوم كند.

پس منظور از نبودن تفاوت در خلق اين شد كه خداي عزوجّل اجزاي عالم خلقت را طوري آفريده كه هر موجودي بتواند به آن هدف و غرضي كه براي آن خلق شده برسد و اين از به مقصد رسيدن آن ديگري مانع نشود و يا باعث فوت آن صفتي كه براي رسيدنش به هدف نيازمند است، نگردد. و اگر كلمه خلق را به كلمه «الرَّحْـمـنِ» اضافه

عدم تعارض هدف مخلوقي با مخلوق ديگر (329)