خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 163

(334) خداشناسي

انتقال دايمي موجودات به مقصد نهايي

«وَ ما خَلَقْنَا السَّمواتِ وَ الاَْرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبينَ ما خَلَقْناهُما اِلاّ بِالْحَقِّ!» (38 / دخـــان)

مضمون آيات فوق يك حجت برهاني است بر ثبوت معاد، به اين بيان كه اگر فرض كنيم ماوراي اين عالم عالم ديگري ثابت نباشد، بلكه خداي‌تعالي لايزال موجوداتي خلق كند و در آخر معدوم نموده، باز دست به خلقت موجوداتي ديگر بزند، باز همان‌ها را معدوم كند، اين را زنده كند و سپس بميراند و يكي ديگر را زنده كند و همين طور الي الابد اين عمل را تكرار نمايد، در كارش بازيگر و كارش عبث و بيهوده خواهد بود و

انتقال دايمي موجودات به مقصد نهايي (335)

بازي عبث بر خدا محال است، پس عمل او هر چه باشد حق است و غرض صحيحي به دنبال دارد و در مورد بحث هم ناگزيريم قبول كنيم كه در ماوراي اين عالم عالم ديگري است، بــاقــي و دايمــي، كــه تمــامـي موجودات بدان جا منتقل مي‌شوند و آن چه كه در اين دنيــاي فــانــي و نـاپـايــدار هســت مقــدمـه است براي انتقال به آن عالم و آن عــالـم عبارت است از همان زندگي آخرت.(1)

نقطه انتهاي وجود و هدف از فناي موجودات

«مـا خَلَقْنَـا السَّمــواتِ وَ الاَْرْضَ وَ مــا بَيْنَهُمــا اِلاّ بِالْحَــقِّ وَ اَجَــلٍ مُسَمًّي!»

(3 / احقاف)

مراد به سماوات و ارض و ما بين آن دو، مجموع و روبرهم عالم محسوس از بالا و پايين است و مراد به اجل مسمي نقطه انتهاي وجود هر چيز است و مراد به آن نكته در آيه شريفه، اجل مسماي براي روبرهم عالم است و آن روز قيامت است، كه آسمان مانند