خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 167

«جن و انس را بـه آن منظور آفريدم كه مرا پرستش كنند.» (56 / ذاريات)

اين كه كار شايسته يا انسان نيكوكار هدف خلقت شمرده شود منافاتي با آن ندارد كه خلقت، اهداف ديگري نيز داشته باشد و در حقيقت انسان يكي از اين اهداف است، زيرا با وحدت و پيوستگي‌اي كه بر عالم حاكم است و با توجه به آن كه هر يك از انواع موجودات محصول ارتباط و نتيجه آميزش عمومي بين اجزاي خلقت است پس صحيح اســت كــه هر كــدام از موجودات هدف خلقت باشند و مي‌توانيم هر نوعي از انواع

(342) خداشناسي

مخلوقات را به عنــوان مطلــوب و مقصــود از خلقــت آسمــان‌ها و زمين مخاطب قرار دهيـم، زيــرا خـلقـت بـه ايـن نـتيجـــه مـي‌رســـد.

علاوه بر اين‌ها انسان از نظر سازماني كاملترين و متقن‌ترين مخلوقات جهاني است، اعم از آسمان‌ها و زمين و آنچه در آنهاست. اگر انسان از جهت علم و عمل به خوبي رشد و نمو كند ذاتا بالاتر از ساير موجودات و از نظر مقام و درجه بلندتر و والاتر از ديگر مخلوقات است. گيرم كه پاره‌اي از مخلوقات مثلاً آسمان - آن گونه كه خدا فرموده - از نظر خلقت شديدتر از انسان باشد.

معلوم است وقتي خلقت نقصي در بر داشته باشد، مقصود از آن كمال صنع خواهد بود لذا مراحل مختلف وجود انسان را از مرحله معنوي و جنيني و طفوليت و مراحل

اهداف مخلف آفرينش و انسان (343)

ديگــر همگـي را مقـدمـه وجـود انسـان معتدل و كامل مي‌شماريم و به همين ترتيب.(1)

«انسان برترين» هدف آفرينش جهان

«هُوَ الَّذي خَلَـقَ السَّمـواتِ وَ الاَْرْضَ...لِيَبْلُـوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلاً!» (7/ هود)