خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 170

عبــادت غــرض و نتيجــه‌اي اســت كه عـايـد فعل خدا مي‌شود، نه عايد فاعل كه خود خدا باشد. از ايــن كــه در آيـه شـريفـه غــرض را منحصر در عبادت كرده فهميــده مي‌شــود كه خـداي تعــالي هيچ عنايتي به آنان كه عبادتش نمي‌كنند ندارد.(1)

1- الميزان ج 36، ص 298.

(348) خداشناسي

فصل نهم:ماده اوليّه خلقت

مفهوم آب در خلقت اوليّه

«وَ كــــانَ عَــرْشُـــهُ عَلَــــي الْمـــــآء،»

«و عرش او بر آب قرار داشت.» (7 / هود)

مراد به كلمه «اَلْمآء» در جمله «وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَي الْمآء» غير آن آبي است كه ما آن را آب مي‌ناميم، به‌دليل‌اين كه فرمود: همه اشياء و آسمان‌ها و زمين را بدون الگو و مصالح قبلي آفريد، آب به آن معنا كه نزد ما است نيز جزو آسمانها و زمين است و معقول نيست كه عرش خدا روي آب به آن معنا باشد و سلطنت خداي‌تعالي قبل از خلقت

-349

آسمانها و زمين نيز مستقر بود و بر روي آب مستقر بود، پس معلوم مي‌شود آن آب غير اين آب بوده است.(1)