خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 26

مفهوم مَثَل اعلي (49)

آن به آن معنايي كه در ماسِويَ اللّه است در خداي‌تعالي نيست، زيرا اين صفات حسنه كماليه در ماسوي اللّه متناهي و مشوب به فقر و حاجت و فقدان و نقيصه است، به خلاف خداي‌تعالي كه اين صفات را خالص از نقص دارد، محض كمال و حقيقت آن را دارد، نامحدود و نامتناهي‌اش را دارد، خالص از شوب نقص و عدمش را دارد. پس او حياتي دارد كه مرگ تهديدش نمي‌كند، قدرتي دارد كه با عجز و خستگي آميخته نيست، علمــي دارد كه مسبــوق و مقــارن با جهـل نبـوده، عزتي دارد كه همراه آن ذلت نيست.

اين جاست كه معلوم مي‌شود اگر خداي‌سبحان درباره خود فرموده: «وَ لِـلّـهِ الْمَثَلُ الاَْعْلي» معنايش چيست، چه بعضي از امثال حسني در درجه پايين‌تر از حسن قرار دارند و بعضي در درجه بالاتري و بعضي در درجه مافوق آن و مثل اعلي در ميان همه مثل‌ها خاص خداي‌تعالي است. اسماء هم خوب و بد دارد و خوبش در خوبي مراحلــي

(50) خداشناسي

دارد، از همـــه خـوب‌تـرش خـاص خــــداي‌تعــالي اسـت.(1)

مالكيت الهي به اسماء حسني

«اَللّـهُ لا اِلـهَ اِلاّ هُوَ لَهُ الاَْسْماءُ الْحُسْني!» (8 / طه)

خداي‌سبحان معبودي است كه لااله الاهو و هيچ معبودي جز او نيست، چون همه

1- الميـــــــــــزان ج 24، ص 157.

مالكيت الهي به اسماء حسني (51)