خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 53

تدبير اشياء است، در نتيجه او در هر زماني هست ولي در زمان نيست و در هر مكاني هست لكن در مكان نمي‌گنجد و با هر چيزي هست لكن نزديك به چيزي نيست. خــداي‌تعــالي در هــر روز كــاري دارد، غير آن كاري كه در روز قبل داشت و غير آن كاري كه روز بعدش دارد، پس هيچ يك از كارهاي او تكراري نيست و هيچ شأني از شؤون او از هر جهت مانند شأن ديگرش نيست، هر چه مي‌كند بدون الگو و قالب و نمونه مي‌كند، بلكه به ابداع و ايجاد مي‌كند و به همين جهت است كه خود را بــديــع نــاميــده و فــرمــوده: «بَـديـعُ الـسَّمـواتِ وَ الاَْرْضِ.»(1)

1- الميـــزان ج 37، ص 207.

(102) خداشناسي

فصل سوم :نور الهي

مفهوم نور خدا و چگونگي ظهور و شمول آن

«اَلـلّـــهُ نُـــورُ السَّمـــواتِ وَ الاْرْضِ مَثَــــلُ نُــورِهِ...»

«خدا نور آسمان‌ها و زمين‌است، مثل نور او... .» (35/نور)

نور چيزي است كه هر چيز محتاجِ نور و گيرنده نور را روشن مي‌كند و سپس با ظهور خود دلالت مي‌كند بر مظهرش و خداي‌تعالي هم اشياء را با ايجاد خود وجود و ظـهــور مـي‌دهـد و سـپس بـر ظـهور وجـود خـود دلالـت مـي‌كنـد.

بعد از آن كه خداي‌سبحان خود را نوري خواند كه آسمان و زمين از آن مستنير مي‌شوند و اين كه او مؤمنين را به نور زايدي اختصاص مي‌دهد و كفار از اين نور

-103