خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 55

خداي‌تعالي داراي نوري است عمومي، كه با آن آسمان و زمين نوراني شده و در

1- الميزان ج 29، ص 193.

(106) خداشناسي

نتيجه به وسيله آن نور در عالم وجود حقايقي ظهور نموده، كه ظاهر نبود و بايد هم چنين باشد، چون ظهور هر چيز اگر به وسيله چيز ديگري باشد بايد آن وسيله خودش به خودي خود ظاهر باشد، تا ديگران را ظهور دهد و تنها چيزي كه در عالم به ذات خــود ظـاهـر و براي غـير خود مـظهر بـاشد هـمان نور است.

خداي‌تعالي نوري است كه آسمانها و زمين با اشراق او بر آن‌ها ظهور يافته‌اند، هم‌چنان كه انوار حسي نيز اين طورند، يعني آن‌ها ظاهرند و با تابيدن به اجسام ظلماني و كدر آن‌ها را روشن مي‌كنند، با اين تفاوت كه ظهور اشياء به نور الهي عين وجود يافتن آن‌هاست ولي ظهور اجسام كثيف به وسيله انوار حسي غير اصل وجود آن‌هاست.(1)

مثال و شمول نور عمومي الهي

«اَللّــــهُ نُــــورُ السَّمـــواتِ وَ الاْرْضِ مَثَـــلُ نُــــورِهِ...» (35 / نــــــور)

خداي‌تعالي كامل‌ترين مصداق نور مي‌باشد، اوست كه ظاهر بالذات و مظهر ماسواي خويش است و هر موجودي به وسيله او ظهور مي‌يابد و موجود مي‌شود. پس

1- الميـــــــــــــزان ج 29، ص 174.

مثال و شمول نور عمومي الهي (107)