قرآن کریم می فرماید:
«فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها»(1)
و امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید:
«فبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَواتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَیُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَیَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَیُثِیرُوا لَهُمْ دَفائِنَ الْعُقُولِ»(2)
خداوند متعال پیامبرانش را در بین مردم مبعوث فرمود، و آنها را پیاپی فرستاد تا انجام میثاق و پیمان فطرت را از آنان
بخواهند و نعمت های فراموش را به یاد آنان آورند و با تبلیغ حجّت را بر آنان تمام کنند و گنج های عقول را آشکار نمایند.
معتقَد ما اینست که قانون خداوند متعال، در
1- این فطرتی است که خداوند، انسانها را بر آن آفریده. روم: 30.
2- نهج البلاغه، خطبه ی اوّل.