عقیده و عمل، ایمان و تربیت با تبیین «أَهْلَ الذِّکْرِ»(1) مطابق با فطرت و جبلّی انسان است.
انسانی که فطرتش را فراموش کرده و جبلّی خود را پایمال نموده است، نمی تواند با ذکر، که رسول
الله صلی الله علیه و آله وسلم هستند(2)
و با «أَهْلَ الذِّکْرِ» یعنی اهل البیت علیهم السلام موافقت داشته باشد.
مگر، خداوند دست انسان را بگیرد و الاّ فطرت خاموش شده به وسیله ی کفر و نفاق و خمیرمایه ی
1- اشاره به آیه ی شریفه ی «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ» است که این آیه در سوره ی انبیاء، آیهی7 و سوره ی نحل، آیهی 43، نشان دهنده ی اینست که مرجع فکری و عقیدتی و عمل مسلمانان بلکه همه ی مردم، اهلبیت علیهم السلام باید باشند، تفسیر «اهل الذّکر» به اهل کتاب خاصّه یهود، مطابق با دلیل نیست، ادلّه می گویند: اهل الذّکر، اهلبیت علیهم السلام هستند و ما این مطلب را به خوبی در (رساله فی التفقّه و السّؤال) بیان داشته ایم.
2- «ذکر» رسول الله صلی الله علیه و آله هستند. قرآن می فرماید: «ذِکْراً (10)رَسُولاً یَتْلُوا عَلَیْکُمْ آیاتِ اللَّهِ...» سورهی طلاق، آیهی 10 و 11، رجوع شود به البرهان فی تفسیر القرآن، ج8: ص 44.