- بخش اول: شخصیت شناسی 1
- اشاره 1
- الف) مراسم تولّد و نام گذاری 2
- اشاره 2
- فصل اول: زمان و مکان تولّد 2
- ج) غم کودکی 3
- ب) پدر و مادر 3
- ه_) ادوار زندگی 4
- د) زندگی در محاصره دشمن 4
- و) کنیه و لقب ها 5
- فصل دوم:ویژگی ها 6
- الف) شکل و شمایل ظاهری 6
- ب) توکل به خداوند 6
- الف) امامت 8
- فصل سوم: مقام امامت 8
- ب) نصّ بر امامت 9
- ج) عصمت امام 10
- د) بهره گیری گسترده از آگاهی غیبی 10
- ه_) معجزات 13
- و) راز دانی 14
- الف) آماده سازی شیعیان برای دوران غیبت 16
- فصل چهارم: عصرغیبت 16
- ب) نصّ بر امامت مهدی (عج) پیش از شهادت امام حسن عسکری علیه السلام 17
- ج) تصریح بر ولادت امام مهدی (عج) 18
- د) یاران امام عسکری علیه السلام سفیران امام زمان (عج) 20
- ب) ویژگی اوضاع سیاسی _ اجتماعی 21
- الف) محبوس نگاه ها 21
- فصل پنجم: حیات سیاسی امام حسن عسکری علیه السلام 21
- ج) خلفای معاصر امام عسکری علیه السلام 22
- د) سیره امام عسکری علیه السلام در برخورد با خلفای معاصر 24
- ه_) اوضاع شیعیان در زمان امام عسکری علیه السلام 26
- و) انقلاب های دوران امام حسن عسکری علیه السلام 28
- فصل ششم: یاران امام عسکری علیه السلام 30
- 1. عبداللّه بن جعفر حمیری، شیخ القمیین 30
- 2. احمد بن اسحاق قمی 32
- 3. علی بن ابراهیم 35
- 4. محمد بن حسن صفار 36
- 5. احمد بن داود جرجانی 38
- 6. سعد بن عبداللّه اشعری قمی 39
- 7. حسن بن خالد، برادر محمد بن خالد 42
- اشاره 45
- فصل هفتم: شهادت امام حسن عسکری علیه السلام 45
- حوادث پس از شهادت امام علیه السلام 46
- تشییع و تدفین امام علیه السلام 46
- کوشش ناکام جعفر کذّاب 47
- بخش دوم: سیره شناسی 50
- اشاره 50
- هیبت و شکوه 51
- فصل اول: سیره اخلاقی و فردی 51
- اشاره 51
- عبادت و نماز 51
- سخاوت و بخشش 52
- زهد و پارسایی 53
- منش والا 54
- فصل دوم:سیره اجتماعی 54
- صبر و بردباری 54
- پشتیبانی مالی از شیعیان 55
- ایجاد شبکه ارتباطی با شیعیان 55
- اشتباه فیلسوف عراقی 57
- کوشش های علمی 57
- فصل سوم:سیره علمی 57
- تفاوت ارث زن و مرد 59
- علم و آگاهی 59
- فصل چهارم: سیره سیاسی 61
- فعالیت های مخفیانه سیاسی 61
- اشاره 61
- تقویت و توجیه رجال و عناصر مهم شیعه 62
- اشاره 64
- بخش سوم: اندیشه شناسی 64
- فصل اول:نامه های امام عسکری علیه السلام 65
- پاسخ به پرسش های شرعی 65
- اشاره 65
- نامه ای به فقیه قمی 66
- 1. برخورد با دوگانه پرستان 68
- 2. برخود با واقفیه 68
- فصل دوم:دربرابر انحرافات 68
- 4. برخورد با صوفیان 69
- 3. برخورد با مُفوّضه 69
- 1. علم و دانش 70
- فصل سوم: برگزیده سخنان امام علیه السلام 70
- 2. اتحاد مسلمانان 70
- 3. پیامی به پیروان 71
- 4. پند ارزش مند 72
- 5. نکوهش دورویی 72
- بخش چهارم: متون ادبی 75
- اشاره 75
- میلاد امام حسن عسکری علیه السلام 76
- شهادت امام حسن عسکری علیه السلام 116
- بخش پنجم: ایده ها و موضوعات برنامه سازی 143
- بخش ششم: منبع شناسی در موضوع امام حسن عسکری علیه السلام 151
- منبع: شناسی امام حسن عسکری علیه السلام 151
حدیث است. (1) او از استادان زیادی علم آموخت و کتاب هایی نوشت که عبارتند از:
تفسیر، الناسخ و المنسوخ، قرب الاسناد، الشرایع، الحیض، التوحید، فضایل امیرالمؤمنین، المغازی، الانبیاء، رساله فی معنی هشام و یونس، جوابات مسائل سأله عنها محمد بن بلال، المشذِّر. (2) در اینکه آیا تفسیر قمی موجود، همان تفسیر قمی نوشته علی بن ابراهیم است یا نه، اختلاف نظرهایی است که برای اطلاع، به کتاب های رجالی مراجعه کنید. علی بن ابراهیم سه فرزند به نام های ابراهیم و احمد و محمد داشت که هر سه آنها حدیث نقل می کردند. (3)
4. محمد بن حسن صفار
«محمد بن حسن صفار»، از فقیهان و دانشمندان سده سوم هجری است که در رهبری جامعه شیعه و نشر احادیث و معارف اهل بیت علیهم السلام بسیار کوشید و در میان اطرافیانش برجسته بود. با سیر در کتاب ها و معجم های رجالی، به مقام عالی و شخصیت برجسته و علمی وی پی خواهیم برد و عالمان و محدثان نیز روایت های رسیده از وی را به نیکی تأیید کرده بودند. او در عصر خود نیز شهرت و آوازه بلندی داشت.
«نجاشی»، رجالی سرشناس می نویسد:
«محمد بن حسن بن فروخ صفار»، چهره درخشانی میان عالمان ما در قم بود. دانشمندی موثق، عالی مقام و بزرگوار بود و روایت هایش بر مشابه آنها برتری دارد و در آنها کمتر اشتباه پیدا می شود. (4)
وی از یاران امام حسن عسکری علیه السلام به شمار می رفت و مسائلی را از حضرت پرسیده بود. (5) او در زمان غیبت صغرا را درک کرد و تا سال 290 ه_ . ق زنده بود.
«محقق شوشتری» می نویسد:
«شیخ صدوق» در مواضعی از مَن لا یحضره الفقیه تصریح کرده که توقیعات امام حسن
1- معجم رجال الحدیث، ج 12، ص 213.
2- رجال نجاشی، ج 2، ص 86 .
3- موسوعه طبقات الفقهاء، ج 4، ص 266.
4- رجال نجاشی، ج 2، ص 252.
5- رجال طوسی، ص 402.