- بخش اول: شخصیت شناسی 1
- اشاره 1
- الف) مراسم تولّد و نام گذاری 2
- اشاره 2
- فصل اول: زمان و مکان تولّد 2
- ج) غم کودکی 3
- ب) پدر و مادر 3
- ه_) ادوار زندگی 4
- د) زندگی در محاصره دشمن 4
- و) کنیه و لقب ها 5
- فصل دوم:ویژگی ها 6
- الف) شکل و شمایل ظاهری 6
- ب) توکل به خداوند 6
- الف) امامت 8
- فصل سوم: مقام امامت 8
- ب) نصّ بر امامت 9
- ج) عصمت امام 10
- د) بهره گیری گسترده از آگاهی غیبی 10
- ه_) معجزات 13
- و) راز دانی 14
- الف) آماده سازی شیعیان برای دوران غیبت 16
- فصل چهارم: عصرغیبت 16
- ب) نصّ بر امامت مهدی (عج) پیش از شهادت امام حسن عسکری علیه السلام 17
- ج) تصریح بر ولادت امام مهدی (عج) 18
- د) یاران امام عسکری علیه السلام سفیران امام زمان (عج) 20
- فصل پنجم: حیات سیاسی امام حسن عسکری علیه السلام 21
- ب) ویژگی اوضاع سیاسی _ اجتماعی 21
- الف) محبوس نگاه ها 21
- ج) خلفای معاصر امام عسکری علیه السلام 22
- د) سیره امام عسکری علیه السلام در برخورد با خلفای معاصر 24
- ه_) اوضاع شیعیان در زمان امام عسکری علیه السلام 26
- و) انقلاب های دوران امام حسن عسکری علیه السلام 28
- فصل ششم: یاران امام عسکری علیه السلام 30
- 1. عبداللّه بن جعفر حمیری، شیخ القمیین 30
- 2. احمد بن اسحاق قمی 32
- 3. علی بن ابراهیم 35
- 4. محمد بن حسن صفار 36
- 5. احمد بن داود جرجانی 38
- 6. سعد بن عبداللّه اشعری قمی 39
- 7. حسن بن خالد، برادر محمد بن خالد 42
- فصل هفتم: شهادت امام حسن عسکری علیه السلام 45
- اشاره 45
- تشییع و تدفین امام علیه السلام 46
- حوادث پس از شهادت امام علیه السلام 46
- کوشش ناکام جعفر کذّاب 47
- بخش دوم: سیره شناسی 50
- اشاره 50
- فصل اول: سیره اخلاقی و فردی 51
- اشاره 51
- هیبت و شکوه 51
- عبادت و نماز 51
- سخاوت و بخشش 52
- زهد و پارسایی 53
- منش والا 54
- فصل دوم:سیره اجتماعی 54
- صبر و بردباری 54
- پشتیبانی مالی از شیعیان 55
- ایجاد شبکه ارتباطی با شیعیان 55
- اشتباه فیلسوف عراقی 57
- فصل سوم:سیره علمی 57
- کوشش های علمی 57
- تفاوت ارث زن و مرد 59
- علم و آگاهی 59
- فصل چهارم: سیره سیاسی 61
- اشاره 61
- فعالیت های مخفیانه سیاسی 61
- تقویت و توجیه رجال و عناصر مهم شیعه 62
- اشاره 64
- بخش سوم: اندیشه شناسی 64
- اشاره 65
- پاسخ به پرسش های شرعی 65
- فصل اول:نامه های امام عسکری علیه السلام 65
- نامه ای به فقیه قمی 66
- 1. برخورد با دوگانه پرستان 68
- فصل دوم:دربرابر انحرافات 68
- 2. برخود با واقفیه 68
- 3. برخورد با مُفوّضه 69
- 4. برخورد با صوفیان 69
- 2. اتحاد مسلمانان 70
- فصل سوم: برگزیده سخنان امام علیه السلام 70
- 1. علم و دانش 70
- 3. پیامی به پیروان 71
- 4. پند ارزش مند 72
- 5. نکوهش دورویی 72
- اشاره 75
- بخش چهارم: متون ادبی 75
- میلاد امام حسن عسکری علیه السلام 76
- شهادت امام حسن عسکری علیه السلام 116
- بخش پنجم: ایده ها و موضوعات برنامه سازی 143
- بخش ششم: منبع شناسی در موضوع امام حسن عسکری علیه السلام 151
- منبع: شناسی امام حسن عسکری علیه السلام 151
وی، تفسیر العسکری علیه السلام است که در صد و بیست مجلد بود و مطالب آن را امام عسکری علیه السلام املا کرده و او نوشته بود. (1)
شدت همراهی حسن بن خالد با امام عسکری علیه السلام، در آن برهه حساس که معصومان و شیعیان زیر فشار و کنترل حاکمان بنی عباس بودند، به خوبی از لابه لای حکایت ها پیداست. این، نهایت خلوص و ایمان وی را می رساند که همه سختی ها و تهدیدها را بر خود هموار می کند و به منظور به دست آوردن دانش و رساندن آن به شیعیان، ملازم امام عسکری علیه السلام می شود.
از سوی دیگر این امر، می تواند دلیل بر نزدیکی و بلندی مرتبه او نزد امام باشد که شایستگی بیابد این مدت طولانی را همراه امام باشد. وی رهنمودهای تفسیری امام را می نوشت. پس برای شنیدن و نوشتن تعداد 120 جلد کتاب، زمان زیادی را باید همراه امام باشد.
در اینکه آیا تفسیر امام حسن عسکری علیه السلام که امروز در دست است، جزئی از این تفسیر بوده یا کتاب دیگری است، اختلاف وجود دارد، ولی بیشتر محققان و صاحب نظران بر این باورند که کتاب معروف امام حسن عسکری علیه السلام، غیر از این کتاب است و کتاب تفسیر حسن بن خالد، به کلی از بین رفته است. (2)
مرحوم علامه فقید «شیخ آغابزرگ تهرانی»، نظرش بر این است که مراد از امام عسکری، که حسن بن خالد این تفسیر شریف را به املای ایشان نوشته بود، امام هادی علیه السلام است. (3)
بعید نیست حق با ایشان باشد، چون در زمان امام حسن عسکری علیه السلام حضرت در کنترل شدید حکومت بود، به گونه ای که «علی بن جعفر» از «حلبی» نقل می کند: در
1- اعیان الشیعه، ج 5، ص 62 ؛ معجم رجال الحدیث، ج 5، ص 306؛ الذریعه، ج 4، ص 283؛ قاموس الرجال، ج 3، ص 228.
2- نک: الذریعه، ج 4، صص 283 و 284؛ اعیان الشیعه، ج 5، ص 62 .
3- الذریعه، ج 4، ص 282.