ماه سامرا: بسته مناسبتی ویژه امام حسن عسکری علیه السلام صفحه 8

فصل سوم: مقام امامت

الف) امامت

امامت مانند نبوت، منصب خدایی است، پیامبر از جانب خداوند امام را تعیین می کند و کسی حقّ انتخاب امام را ندارد. امامت از جنس نبوغ و گسترش روحی و فکری نیست و گرنه هرکس می توانست با تلاش و کوشش به امامت برسد، همان گونه که نوابغ و اختراع کنندگان و مانند آنان با سعی و کوشش به مقام نبوغ و کشف اسرار جهان دست یافته اند. قرآن صراحت دارد که نبوت، نتیجه روح مستقلّی است که از جانب خدا در وجود پیامبر قرار می گیرد: «یلقی الرّوحُ مِن أمرهِ عَلی مَن یَشاءُ مِن عِبادِهِ لِیُنذِرَ یَومَ التّلاق». (1)

آن گاه می بینم هنگامی که پیامبر خواست از دنیا برود همان روح به وجود امام منتقل می شود و سبب امامت، همان روح انتقال یافته است. دلیل این مطلب روایتی است که کلینی از مفضّل بن عمر نقل می کند. (2)

پس درمی یابیم که امامت، موهبتی الهی است که خداوند به آنان که اراده کند، عنایت می فرماید و آنان را به عنوان چراغ هدایت مردم برمی گزیند.