- پیشگفتار 1
- اشاره 11
- ضرورت شناخت حقیقی امام 13
- مفهوم انتظار 16
- اشاره 19
- دل زنده 23
- یک بیت، یک خانه 25
- ادب 25
- سلام 26
- هدیه 27
- گریه 28
- اشاره 30
- نیایش 36
- کفن پوش مسلح 38
- اشاره 40
- شفاعت 42
- این دعا را بخوان 43
- دریاب که می توانی 43
- سپر مؤمن 45
- خودت را بشناس 45
- ناشناس باش 46
- سکوت یا ستیز؟ 48
- حقوق بشر 49
- امان ز لحظۀ غفلت که شاهدم هستی 49
- آن خواهم که هیچ نخواهم 50
- جسم آرام، جان بی قرار 50
- هر عاشقی را معشوقی است 52
- کنترل زبان 52
- رضایت 54
- اشاره 55
- اجتهاد نکن، اطاعت کن 57
- اشاره 58
- سرّ صبر 58
- آن چهره نازنین 59
- شادی خدا 59
- دوستم داری؟ 60
- بهتر از هفتاد هزار عابد 60
- هر کس ایمان دارد، آنجا ننشیند 62
- اشاره 63
- مبحث اول: فضیلت انتظار 64
- اشاره 64
- مبحث سوم: معنای انتظار 65
- مبحث دوم: وجوب انتظار 65
- شوق دیدار 67
- غم فراق 68
- تعیین وقت قبلی ممنوع 73
- نمازی با صد إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِین 74
- دروغگو 74
- اشاره 82
- ولایت فقیه 84
- اشاره 88
خواندن نیست، بلکه علم نوری است که خداوند در دل هر کسی که بخواهد هدایتش کند قرار می دهد و هر که را خداوند هدایت کند، هدایت یافته است.»(1)
در کتاب کافی به سند خود از محمد بن حکیم نقل کرده است:
به امام صادق علیه السلام عرضه داشتم معرفت ساخته کیست؟
حضرت فرمود: «از ساخته های خداوند است، بندگان را در ساخت آن بهره ای نیست.»(2)
پس بر بندگان لازم است که از درگاه خداوند شناخت و معرفت امام زمانشان را بخواهند تا آن را برایشان روزی نماید و کامل گرداند.
هنگامی که شناخت و معرفت درباره آن حضرت کسب شد، باید امامت و پشوایی آن حضرت به طور کامل مورد قبول واقع شود. در روایات متعدد انسان بر حذر داشته شده از
1- مکیال المکارم، ج2، ص172.
2- اصول کافی، ج 1، باب لزوم الحجه، حدیث دوم، ص 47.