- پیشگفتار 1
- اشاره 11
- ضرورت شناخت حقیقی امام 13
- مفهوم انتظار 16
- اشاره 19
- دل زنده 23
- یک بیت، یک خانه 25
- ادب 25
- سلام 26
- هدیه 27
- گریه 28
- اشاره 30
- نیایش 36
- کفن پوش مسلح 38
- اشاره 40
- شفاعت 42
- این دعا را بخوان 43
- دریاب که می توانی 43
- سپر مؤمن 45
- خودت را بشناس 45
- ناشناس باش 46
- سکوت یا ستیز؟ 48
- حقوق بشر 49
- امان ز لحظۀ غفلت که شاهدم هستی 49
- جسم آرام، جان بی قرار 50
- آن خواهم که هیچ نخواهم 50
- هر عاشقی را معشوقی است 52
- کنترل زبان 52
- رضایت 54
- اشاره 55
- اجتهاد نکن، اطاعت کن 57
- سرّ صبر 58
- اشاره 58
- شادی خدا 59
- آن چهره نازنین 59
- دوستم داری؟ 60
- بهتر از هفتاد هزار عابد 60
- هر کس ایمان دارد، آنجا ننشیند 62
- اشاره 63
- مبحث اول: فضیلت انتظار 64
- اشاره 64
- مبحث دوم: وجوب انتظار 65
- مبحث سوم: معنای انتظار 65
- شوق دیدار 67
- غم فراق 68
- تعیین وقت قبلی ممنوع 73
- دروغگو 74
- نمازی با صد إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِین 74
- اشاره 82
- ولایت فقیه 84
- اشاره 88
پسندیده است، ولی چون انسان در زمان غیبت حضرت صاحب الزمان علیه السلام بیشتر در معرض خطر، زیان و امتحان است، باید اهتمامش به این امر، مهم تر از سایر زمان ها باشد. در کتاب کافی از امام کاظم آمده که شخصی به آن حضرت عرضه داشت: مرا سفارش بنما، فرمود:
«زبانت را حفظ کن که عزیز شوی و زمام امورت را به دست مردم مده که خوار و زبون گردی.»(1)
همچنین روایتی که صدوق در کتابش کمال الدین و تمام النعمه از امام باقر نقل کرده حضرت علیه السلام بهترین روشی را که ممکن است یک مؤمن در زمان غیبت در پیش بگیرد حفظ زبان در فتنه ها دانسته اند.
ابو داوود از حضرت رسول روایت کرده که فرمود:
«به زودی فتنه ای کر و گنگ و کور به وجود خواهد آمد، هر کس خود را در معرض آن قرار دهد گرفتارش می شود و دخالت در آن از
1- اصول کافی، ج 2، باب الصمت، حدیث 4.، ص113.