رستاخیز از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 29

1- الـميـزان ج: 14، ص: 26 و 64.

(60) رستاخيز از ديدگاه قرآن و حديث

(109 / مائده)

خداوند ماجرايي كه بين او و پيغمبرانش كه هر كدام شاهد بر امت خويش و بهترين شهدايند در روز قيامت رخ خواهد داد، ذكر مي‌كند، چون خداي‌تعالي فرداي قيامت از آن بزرگواران مي‌پرسد چه كساني دعوت‌شان را پذيرفتند؟ آنان هم كه داناترين مردمند به اعمال امت خود و از طرف پروردگار شهداي بر امت خويشند، جواب مي‌دهند: «لا عِلْمَ لَنآ أِنَّكَ أَنْتَ عَلّمُ الْغُيُوبِ!»

در اينجا سؤال خداوند از اين است كه مردم چگونه دعوت شما انبيا را پذيرفتند؟ چون علم به چگونگي پذيرفتن مردم از قبيل علم به غيب نيست بلكه از قبيل علم شهودي است، پس معلوم شد اينكه انبيا گفتند: «لا عِلْمَ لَنآ،» نفي مطلق علم نيست

جمع رسولان در پيشگاه خدا در قيامت (61)

بلكه نفي علم حقيقتي است كه به عالم غيب هم راه داشته باشد، و تنها خداوند واحد قهار است كه نزد اوست كليد غيب‌هايي كه جز او كسي را از آن علم و اطلاعي نيست. از آيات بسياري استفاده مي‌شود كه روز قيامت روزي است كه هر چيزي به حقيقت و واقعيتش جلوه مي‌كند، بنابراين در آن روز هيچ گفتاري هم نيست مگر اينكه حق و حقيقت باشد، از آن جمله است آيه: «لا يَتَكَلَّمُونَ اِلاّ مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَوابا ذلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ!» (38 و 39 / بناء)

جواب انبياء يك نوع خضوعي است در برابر عظمت و كبريايي پروردگار و اعتراف به احتياج ذاتي و بطلان حقيقي خود در برابر مولاي حقيقيشان و رعايت آداب حضور و اظهار حقيقت امر است نه جواب نهايي كه بعد از آن جواب ديگري نباشد، براي اينكه اولاً خداوند سبحان آنان را شهداي بر امت قرار داده، كما اينكه فرموده: «فَكَيْفَ اِذا جِئْنا مِنْ

(62) رستاخيز از ديدگاه قرآن و حديث

كُلِّ اُمَّةٍ بِشَهيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلي هؤُلاءِ شَهيدا،» (41 / نساء) و نيز فرموده: «وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جيءَبِالنَّبِيّينَ وَ الشُّهَداءِ،» (69 / زمر) و براي شاهد بودن انبياء عليه‌السلام معنايي جز اين تصور نمي‌شود كه در روز قيامت كه روز جلوه حقيقت است درباره امت‌هاي خود شهادت به حق دهند، و اين شهادتي را كه خداوند براي ايشان مقدر فرموده به زودي در آن روز خـواهند داد.