راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 21

كلمه «ايمان» به معناي اذعان و تصديق به چيزي، و التزام به لوازم آن است. مثلاً ايمان به خدا در قاموس قرآن به معناي تصديق به يگانگي او، و پيغمبران او، و تصديق به روز جزا و بازگشت به سوي او، و تصديق به هر حكمي است كه فرستادگان او

-44

آورده‌اند، البته تا اندازه‌اي با پيروي عملي، نه اين كه هيچ پيروي نداشته باشد، و لذا قرآن را مي‌بينيم كه هر جا صفات نيك مؤمنين را مي‌شمارد، و يا از پاداش جميل آنان مي‌گويد دنبال ايمان عمل صــالح‌را هم ذكر مي‌كند:

مَنْ عَمِلَ صالِحــا مِنْ ذَكَرٍ اَوْ اُنْثــي وَ هُوَ مُؤْمِــنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيوةً طَيِّبَةً...: هر كــه عمل صالـح كند چــه مـرد و چــه زن، در حالي كه ايمــان داشته باشــد، ما به‌طــور قطع او را به حيــاتــي طيــب زنــده مي‌كنيــم...!» (97 / نَحْل)

پس صرف اعتقاد ايمان نيست، مگر آن كه به لوازم آن چيزي كه بدان معتقد شده‌ايم، ملتــزم شــويــم و آثــار آن را بپذيريم. چون ايمان همان علــم به هــر چيــزي است، امــا علمــي تــوأم باسكون و اطمينــان به آن، و اين چنين سكونت و اطمينان ممكن نيست كــه منفــك از التــزام بــه لـوازم بــاشـــد. (1)

ادراكات اعطاشده به انسان (45)

1- الميزان ج 29، ص 10 .

(46) راز بنـدگي

حـالات مــؤمـن در طـي درجــات ايمـان

«اَلاآ اِنَّ اَوْلِيـــآءَ اللّــهِ لا خَــوْفٌ عَلَيْهِـمْ وَ لا هُـمْ يَحْـزَنُـونَ!» (62 / يـونـس)