راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 26

به همين جهت خدا مؤمنين را به اين صفت ستوده كه از لغو اعراض مي‌كنند، و اعراض غير ترك به تمام معناست. اعراض امر وجودي است، اعراض وقتي است كه محركي و داعيي آدمي را به سوي اشتغال به فعلي بخواند، و آدمي از آن اعراض نموده و به كاري ديگر بپــردازد و اعتنايي به آن كار نكند.

لازمــه ايــن آن اســت كــه نفس آدمي خود را بزرگ‌تر از آن بداند كه به كارهاي پست اشتغال ورزد، و بخــواهــد كه همواره از كارهاي منافي با شرف و آبرو چشم پوشيده و به كارهاي‌بزرگ و مقاصد جليل بپردازد.

ايمان واقعي هم همين اقتضا را دارد، چون سر و كار ايمان هم با ساحت عظمت كبريايي، و منبع عزت و مجد و بهاء است، و كسي كه متصف به ايمان است جز به زندگي سعيده ابدي و جاودان، اهتمام و اشتغال نمي‌ورزد، مگر به كارهايي كه حق آن را عظيم

(56) راز بنـدگي

بداند، و آن‌چه را كه سفله‌گان و سفيهان و جاهلان بدان تعلق و اهتمام دارند عظيم نمي‌شمارد، و در نظر او خوار و بي‌ارزش است. و اگر جاهلان او را زخم زبان بزنند و مسخــره كننــد بـه ايشان سلام مي‌كند و چون به لغوي مي‌گذرد آبرومندانه مي‌گذرد .

از همين جا روشن مي‌شود كه وصف مؤمنين به اعراض از لغو كنايه است از علو همت ايشان و كرامت نفوسشان. (1)

1- الميـــــــــــــــــزان ج 29، ص 14 .

دومين شرط ايمان واقعي و زنده (57)

سـومين شـرط ايمـان واقعـي و زنـده

«وَ الَّذينَ هُمْ لِلزَّكوةِ فاعِلُونَ!»