راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 32

اين كه حواريّون با گفتن جمله فوق اظهار ايمان مي‌كنند، آيا اولين مرتبه‌اي است كه به‌عيسي عليه‌السلام ايمان‌مي‌آورند يا آن كه ايمانشان سابقه دارد ؟

آن‌چه از آيه شريفه «اي اهل ايمــان شمــا هم ياران خدا شويد، چنان كه عيسي بن مريم بـه حـواريّـون گفـت كيسـت كـه در راه خــدا مرا ياري كند؟ حواريّون گفتند: ما ياران خدائيم. پـس طـايفـه‌اي از بنـي‌اسـرائيـل ايمـان آوردند و طـايفـه ديگر كافر شدند» (14 / صفّ)، استفاده مي‌شـود، آن اسـت كه ايمـانشـان سـابقـه داشتــه و اظهار ايمانشان در اين‌جا «ايمان بعد از ايمان» مي‌باشـد.

ايمان بعد ايمان (67)

در خود بيان اين كه «... گواه باش كه ما مسلمانيم. پروردگارا به آن‌چه نازل كردي ايمان آورديم و رسول را پيروي كرديم...،» (52 و 53 / آل عمران) ـ كه منظور از «اِسْلام» تسليم شدن كامل، نسبت به اراده خداوندي است ـ دلالت روشني بر آن است، زيرا چنان تسليمي جز از مؤمنين خالص ساخته نيست، نه هر كس در ظاهر شهادت به توحيد و نبوّت داد، مرد ميدان آن باشد!

قبل از مــرتبــه‌اي از مــراتـب «ايمان» مرتبه‌اي از مراتب «اسلام» واقع شده است، چنان‌كه از كلام خود حواريّون هم مي‌توان آن‌را استفاده كرد، زيرا در خبر از ايمان خود كلمه «آمَنّا» را كه فعل است، گفتند ولكن در خبر از اسلام كلمه «مُسْلِمون» را كه دلالت بر صفت دارد آورده‌اند، و روشن است كه صفت بر فعل و مبدأ آن تقدّم داشته در رتبه جلــوتـر قرار دارد. (1)

(68) راز بنـدگي

صفــات مـؤمــن

«اِنَّ الَّذينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ...،»

«آنـان كـه از خـوف پـروردگـار خـود هـراسـاننـد، و آنـان كـه به آيات پروردگارشان ايمان مي‌آورند، و آنان كـه بـه پروردگـارشـان شـرك نمي‌ورزند، و آنان كه از آن‌چه خدايشان داده مي‌بخشنــد و قلبشــان تـرسـان از آن اسـت كـه به ســوي پـروردگـارشـان بازمي‌گــردند، آنــان در خيرات شتاب نموده بدان سبقــت مي‌گيـرنـد.» (57 تا 61 / مؤمنون)

1- الميزان ج 6، ص 28 .