راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 60

«اي كساني كه ايمان آورده‌ايد روزه بر شما مقرر شده چنان كه بر پيشينيان شما مقرّر شده شايد پرهيزكاري كنيد.» (183 / بقره)

تعاليم عاليه اسلام و بيانات قرآن چنين افاده مي‌كند كه ساحت قدس پروردگار منزه‌تر از اين است كه احتياج به چيزي داشته باشد، پس عبادات هر اثري را داشته بــاشنــد تنهــا متــوجّـه بنــده خــواهــد شــد نه خــدا. گنــاهـان نيـز چنيـن است.

درخصوص روزه مي‌فرمايد: «لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» يعني تشريع اين حكم براي اين است كه شمـا پـرهيـزكـار شـويـد، نه اين كه پـروردگـار به روزه گرفتن شما نيازمند باشد.

و امــا اين كه از روزه اميــد يــافتـن تقــوا مي‌تــوان داشت جــاي تـرديـد نيسـت،

(128) راز بنـدگي

چــه هــر انسـاني اين مطلـب را از فطــرت خـود مي‌يـابـد كه اگـر كسـي بخـواهـد با عـالـم طهـارت و قـدس ارتبـاط پيـدا كنـد و بـه مـرتبـه كمـال و روحـانيـت بـرسـد و درجـات ارتقـاء معنـوي را بـه پيمـايد اول چيـزي كه بـر او لازم اســت ايــن اســت كه از بي‌بنــد و بــاري و شهــوتــرانـي بپــرهيــزد و جلوي نفس سركش را گـرفتـه، و از دلبستگــي و فــرورفتــن در مظــاهــر حيــات مــادي خــود را منزّه كند و از هر چيزي كه او را از خدا بازمي‌دارد دوري گزيند. اين تقوي از راه خودداري از شهوات و دوري از هــواهـاي نفسـاني دست مي‌دهد.

كسي كه در امور مشروع و مباح دعوت خدا را اجابت كرد، در امور غيرمشروع و حرام بهتر اطاعت و فرمانبرداري مي‌نمـايد. (1)

1- الميزان ج 3، ص 9 .

عبادات، عامل تقوي و تربيت نفس (129)

روح عبـادت و تجسـم و تمثـل ظاهري آن