راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 70

فصل پنجم : ذكر

مفــاهيـم ذكــــر

«...فَسْئَلُــــــــوا اَهْــــــلَ الـــــذِّكْــــــرِ...!»

«...وَ اَنْزَلْنــا اِلَيْكَ الذِّكْرَ...!» (43 و 44 / نحل)

كلمه «ذِكْر» به معناي حفظ معناي چيزي و يا استحضار آن است و به هر چيزي كه آدمـي به وسيلــه آن حفـظ شــود و يا مستحضــر گــردد ذكــــر گفتــه مـي‌شـــود.

ظاهرا اصل در اين كلمه ذكر قلبي است، و اگر لفظ را هم ذكر گفته‌اند، به اعتبار اين

-148

اســت كه لفـظ معنـا را بر دل القـاء مي‌كنـد، و به همين اعتبار در قرآن كريم هم استعمال شده، چيزي كه هست در عرف قرآن اگر اين كلمـه مقيـد به قيدي نشده باشد معنايش ياد خداست.

و بــه هميــن عنــايت است كه قــرآن كـريـم وحي نبوّت و كتاب‌هاي نازل بر انبياء را «ذكــر» خوانده است.

در آيــه «...وَ اَنْــزَلْنــا اِلَيْكَ الذِّكْـرَ...،» قــرآن كـريــم را هم ذكــر خــوانــده است.