راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 86

تأثير ذكر خدا در آرامش قلب (179)

عامل اصلي اطمينان و آرامش دل

ايمان به خدا ملازم با اطمينان قلب به وسيله ياد خداست: «اِنَّمَـا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ اِذا ذُكِـرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ... مؤمنين تنها آنهايند كه وقتي ياد خــدا به ميان مي‌آيد دل‌هايشان به هـــراس مي‌افتد... .» (2 / انفال)

ترســي كه در اين آيــه آمده ترســي نيست كه با اطمينــان، منافــات داشتــه باشد، بلكه حالتي است قلبـي كه طبعا قبــل از آمدن اطمينــان، عــارض قلــب مي‌شود.

هر نعمتي از ناحيه خداي سبحان نازل مي‌شود، ولي هيچ شري از ناحيه خدا نازل نمي‌شود، و چون ترس، هميشه از شرّي است كه ممكن است پيش بيايد، نتيجه مي‌گيريم

(180) راز بنـدگي

كه حقيقت ترس از خدا همانا ترس آدمي از اعمال زشت خويش است كه باعث مي‌شود خداوند از انزال رحمت و خير خود امساك و خودداري كند، بنابراين هر وقت كه دل آدمي به ياد خدا بيفتد اولين اثري كه از خود نشان مي‌دهد، اين است ملتفت مقصورها و تقصيرها و گناهان خود گشته، آن‌چنان متأثر شود كه عكس‌العملش در جوارح لرزه اندام باشد، دومين اثرش اين است كه متوجه پروردگارش مي‌شود، كه هدف نهايي فطـرت اوسـت، و در نتيجـه خـاطـرش سكـون يـافتـه، و به يـاد او دلـش آرامـش يـابد.

مقصود از ذكر، اعم از ذكر لفظي است و بلكه مقصود از آن مطلق انتقال ذهن و خطور قلب است، چه اين كه به مشاهده آيتي و برخوردن به حجتي باشد و يا به شنيدن كلمه‌اي صورت گيرد.

به عنـوان قـاعـده كلّـي مي‌فـرمـايـد: «... اَلا بِذِكْرِ اللّـهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ!» (28 / رعد).

عامل اصلي اطمينان و آرامش دل (181)