راز بندگی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 88

خدايي هست و آن هم يكي است،) و مسئله نبوّت و معاد و غير آن را به وجدان خود درك مي‌كند، پس اين كليــات ودايعــي اســت كه در فطــرت هر انسـاني سپـرده شده است.

چيزي كه هست انسان به خاطر اين كه به زندگي زميني مي‌چسبد و به دنيا و اشتغال به خواسته‌هاي نفس از لذايذ و زخارف آن سرگرم مي‌شود، ديگر در دل خود جايي خالي براي غرايز فطري باقي نمي‌گذارد، در نتيجه آن‌چه را خدا در فطرت او وديعه گذاشته فراموش مي‌كند، و اگر در قرآن دوباره اين حقايق خاطرنشان مي‌شود، براي يادآوري نفس است، تا بعد از فراموشي به يادش بيايد.

معلــوم اســت اين نسيــان در حقيقــت نسيــان نيست بلكــه اعراض و روگرداني اســت، وگــرنه كســي نـداي وجـدان را فرامــوش نمي‌كند.

مراد به «لِمَـنْ يَخْشـــي» كسي است كه طبعا نگراني و ترس دارد، يعني قلبش

(184) راز بنـدگي

مستعد ظهور خشيت باشد، به طوري كه اگر كلمه حق را شنيد نگران بشود، و چون تذكري و تــذكــره‌اي (قــرآن) به او برسد، در باطنش خشيتي پديد آيد، و در نتيجه ايمــان آورد، و باتقــوي شـود. (1)

تـأثيـر ذكـر در سرنوشت انسان

«... وَ لَــذِكْـرُ اللّـهِ اَكْبَــرُ...!»

«...و ذكــر خــدا بـزرگتـر است...!» (45 / عنكبوت)

1- الميــــــــــــــزان ج 27، ص 185 .