خدا کند که بیایی صفحه 14

کجا پا می گذاری

کجا پا می گذاری، تا ببوسم جای پایت را

که جان جوید نشانت را، که دل دارد هوایت را

غریبستانِ هستی را، ترنّم زارِ بارانی

به رخسارِ محبّت، می توان دید اشک هایت را

به یادت هم نوا هر شب، شَوَم با نای مولانا

که در قونیه ی عشقت، شنید این دل، نوایت را

به گیسوی سمن سایت، فشانم تا گلاب ای گل!

نمی دانم کجا پیدا کنم، زلفِ دو تایت را؟

برای دیدنِ خورشیدِ مهرآیینِ رخسارت

به سر آیم اگر روزی، کنم پیدا سرایت را

چو گشتم آشنای تو، شدم بیگانه با عالم

تو هم بنواز گاهی از محبّت، آشنایت را

دلِ صائم سرایت هست و هر گه پا نهی در آن

به خوبی بشنوم ای نازنین آهنگِ پایت را

بهار 1386

کاشان