در انتظار امام (علیه السلام) صفحه 14

پاورقی

[1] سوره مریم - آیه 12.

[2] سوره مریم - آیه 30.

[3] خلفاء خصوصا در مورد شیعه و امامانشان، بخاطر سابقه طولانی و همیشگی مبارزات سیاسی، و اختناق بیشتری را معمول می داشتند. تقریبا همگی امامان در زندان یا تحت نظر و مراقبت شدید ماموران حکومتی، زندگی خویش را می گذراندند. خلفا از انواع

روش ها برای خوار کردن شیعیان و رهبرانشان سود جسته اند و بسا که مردم را به جنگ علیه آنان تحریک می کردند. یا به بهانه های گوناگون سعی به خوار کردن و بی مقدار نمودن شیعه و امامانش در نزد مردم نموده اند. بعنوان نمونه، سخنان عبیدالله بن خاقان شاهد خوبی است، وی گفته است: من در سر من رای (سامراء) مردی همچون حسن بن علی بن محمد بن رضا (ع) ندیدیم و در میان بنی هاشم مردی به وقار و آرامی و شرافت و بزرگی او نیافتم... روزی نزد پدرم نشسته بودم که خادم وارد شد و گفت: ابومحمد بن رضا پشت در است. پدرم به صدای بلند گفت: به او اجازه ورود دهید. من از اینکه خادمین در مقابل پدرم نام فردی را با کنیه بردند، شگفت زده گشتم، چرا که در حضور او فقط نام خلیفه یا ولی عهد با کنیه برده می گشت. چون ابومحمد وارد شد، او را جوانی گندم گون نیکو قامت و زیبا روی و با عظمت یافتم. پدرم برخاست به استقبالش رفت و او را در آغوش گرفت و چهره و سینه و شانه هایش را بوسید و دست او را گرفت و بر جایگاه خود نشاند و خود در کنارش نشست. من هرگز ندیده بودم که او با شخصی چنین برخورد نماید. پدرم به سخن مشغول شد، به چهره ابومحمد می نگریست، حرف می زد و در میان صحبت بارها می گفت: پدر و مادرم فدای تو باد. در همین هنگام به پدرم خبر دادند که برادر معتمد، خلیفه عباسی، به دیدار او آمده است.

پدرم فرمان داد پرده ای کشیده و او را از پشت پرده از خانه خارج کنند تا موفق او را نبیند. آن گاه او را در آغوش گرفت و بدرقه کرد. من که بسیار به شگفت آمده بودم به خدمتکاران گفتم: این مرد که بود؟ چرا به او این چنین احترام نمودید؟ گفتند: مردی علوی است بنام حسن بن علی و به فرزند رضا معروف است. تعجبم افزون شد. تا آنکه پس از نماز شامگاهی که پدرم به کارهایش میرسید، پیش او رفتم و از آن مرد علوی پرسیدم. جواب داد: او امام رافضی هاست. نامش حسن بن علی و معروف به فرزند رضا می باشد. بعد از سکوت ادامه داد: اگر خلافت از دست بنی عباس خارج شد از بنی هاشم کسی جز این مرد شایسته آن نیست چرا که فضل و پاکی و زهد و بندگی و خوشخوئی او، بی نظیر است. پدرش نیز چنین بود. از آن پس از هر که درباره او پرسیدم، جز به بزرگی او را یاد نکردند. پس مقامش نزدم افزون شد چرا که دیدم دوست و دشمن، هر دو از او به نیکی و تحسین نام می برند.

ارشاد شیخ مفید.

غیبت

برجسته ترین، فراز زندگی امام مهدی (ع) غیبت و پنهان شدن آن حضرت است. امام از سال 255 که ولادت یافت از دید عموم پنهان شد، اما چون تا سال 329 ه. ق. با واسطه نمایندگانی با مردم ارتباط داشت، هفتاد و چهار سال ابتدای زندگی او را غیبت صغری می گویند. نمایندگان یا نایب های امام، افرادی بسیار خالص بودند که از راه آنها، مردم با

امام تماس می گرفتند. این پاکان که چهار تن