ترجمه کتاب الغیبة صفحه 125

حضرت تبسم کرده و فرمودند: نه به جان خودم قسم! قبل از [خروج از]خراسان نامه پیچیده می‌شود. [کنایه از این که مرگ خواهد رسید] برای ما در این‌جا توقفی است و این جا را ترک نمی‌کنم تا این که مرگ من فرا برسد، و حتماً حشر من از خراسان است.

فقلت له: جعلت فداک وما علمک بذلک؟ فقال:

عِلْمِی بِمَکانِی کَعِلْمِی بِمَکانِکَ.

قلت: وأین مکانی أصلحک اللَّه؟ فقال:

لَقَدْ بَعُدَتِ الشِّقَّةُ بَیْنِی وَبَیْنَکَ، أَمُوتُ بِالْمَشْرِقِ وَتَمُوتُ بِالْمَغْرِبِ.

فقلت: صدقت، واللَّه ورسوله أعلم وآل محمّد، فجهدت الجهد کلّه وأطمعته فی الخلافة وما سواها فما أطمعنی‌نفسه.

81 - وروی محمّد بن عبد اللَّه بن الحسن الأفطس قال: کنت [عند] المأمون یوماً ونحن علی شراب حتّی إذا أخذ منه الشراب مأخذه، صرف ندماءه واحتبسنی، ثمّ أخرج جواریه وضربن وتغنّین، فقال لبعضهنّ: باللَّه لمّا رثیت من بطوس قطنا، فأنشأت تقول:

به ایشان عرض کردم: جانم به فدای شما! چگونه به این امر علم دارید؟

فرمودند: علم من به مکان خودم، مثل علم من به مکان تو است [به همان اندازه که به مکان تو علم دارم؛ یعنی هر دو را می‌دانم].

عرض کردم: خدا تو را خیر دهد! مکان مرگ من کجاست؟