ترجمه کتاب الغیبة صفحه 126

فرمودند: فاصله بین من و تو بسیار دور است، من در مشرق می‌میرم و تو در مغرب.

عرض کردم: راست می‌گویید، خداوند و پیامبرش و آل محمّد اعلم هستند.

بعد از آن تمام تلاشم را به کار بستم تا او را در خلافت و منصبها و مقامات دیگر تطمیع کنم. امّا او اصلاً طمع نکرده و نپذیرفت.

6 / 81 - محمّد بن عبداللَّه بن حسن افطس گفته است: روزی با مأمون مشغول شراب خوردن بودیم تا این که مأمون در اثر شراب مست شد، ندیمان او همگی رفتند ولی مرا نگه داشت. بعد کنیزان را بیرون آورد و آن‌ها هم به زدن و خواندن پرداختند. مأمون به یکی از آن‌ها گفت: تو را به خدا ای کاش برای کسی که در طوس ساکن شده، مرثیه ای می‌خواندی. کنیز هم به این ترتیب شروع به خواندن کرد:

سقیاً لطوس ومن أضحی بها قطنا

من عترة المصطفی أبقی لنا حزنا

أعنی أباحسن المأمون إنّ له

حقّاً علی کلّ من أضحی بها شجنا

قال محمّد بن عبد اللَّه: فجعل یبکی حتّی أبکانی ثمّ قال (لی): ویلک یا محمّد أ یلزمنی أهل بیتی وأهل بیتک أن أنصب أباالحسن علماً، واللَّه ان لو أخرجت من هذا الأمر ولأجلسته مجلسی غیر أنّه عوجل، فلعن اللَّه عبد اللَّه وحمزة إبنی الحسن فإنّهما قتلاه.

ثمّ قال لی: یا محمّد بن عبد اللَّه واللَّه لأحدثنّک بحدیث عجیب فاکتمه.