ترجمه کتاب الغیبة صفحه 151

فأمّا التفرقة بطول الغیبة وقصرها فغیر صحیحة، لأنّه لا فرق فی ذلک بین القصیر

خلاصه آنچه که ما در این مورد اعتقاد داریم این است که بر خداوند تبارک و تعالی لازم و واجب است که امام را به وسیله آنچه که بتواند قیام به امر امامت کند تقویت فرموده و دست او را [در تدبیر امور و مصالح مردم] باز بگذارد.

انجام این عمل نیز به وسیله ملائکه و امور غیر معمول و یا به وسیله انسان‌ها ممکن است، و وقتی که خداوند به وسیله ملائکه انجام نداد، خواهیم دانست که در این عمل مفسده‌ای وجود داشته است. در نتیجه انجام این عمل را به بشریت سپرده [تا انسان‌ها یاری دهندگان امام باشند]، و چنانچه جامعه بشری از یاری امامشان سر باز زدند، ضرری که از این جهت متوجّه آن‌ها می‌شود از ناحیه خودشان است نه خداوند تبارک و تعالی.

با توجّه به توضیحات فوق تمامی ایرادات و اشکالات از این قبیل ابطال می‌شود.

و زمانی که مخفی شدن برای پیامبرصلی الله علیه وآله با وجود نیاز مردم به ایشان و به خاطر وجود ضرر جانی برای حضرت، صحیح باشد، به تبعیت از پیامبر، لزوم غیبت امام و این‌که ایشان مجبور به غیبت شدند، صحیح و درست است. لذا غیبت امام‌علیه السلام با مخفی شدن پیامبر [در فلسفه غیبت] فرقی ندارد.

امّا این‌که بخواهیم بین این دو [غیبت پیامبر و امام از نظر طولانی یا کوتاه بودن فرق المنقطع والطویل الممتدّ، لأنّه إذا لم یکن فی الإستتار لائمة علی المستتر إذا أحوج إلیه، بل الائمّة(اللّائمة)علی من أحوجه إلیها، جاز أن یتطاول سبب الاستتار کما جاز أن یقصر زمانه.

فإن قیل: إذا کان الخوف أحوجه إلی الإستتار فقد کان آباؤه‌علیهم السلام عندکم علی تقیّة وخوف من أعدائهم، فکیف لم یستتروا؟

قلنا: ما کان علی آبائه‌علیهم السلام خوف من أعدائهم، مع لزوم التقیّة والعدول عن التظاهر بالإمامة ونفیها عن نفوسهم، وإمام الزّمان‌علیه السلام کلّ الخوف علیه، لأنّه یظهر بالسیف، ویدعو

بگذاریم، صحیح نیست؛ چون غیبت بین این‌که کوتاه و منقطع، یا طولانی و ممتد باشد، هیچ تفاوتی و فرقی وجود ندارد. چرا که در مورد غیبت وقتی بر امام مستتری که او را مجبور به مخفی شدن کرده‌اند، ملامتی نیست، بلکه ملامت و سرزنش کسانی لازم است که امام را مجبور به این کار کرده‌اند، جایز است که سبب و علت غیبت در موردی طولانی باشد و یا این‌که کوتاه باشد. [در هر صورت و در اصل غیبت، فرقی ندارند].

اشکال