ترجمه کتاب الغیبة صفحه 191

2 - بله ما اهل شب زنده‌داری مکه بودیم، که گذر شب و روز، را فرتوت و پیر کرد.

ومنهم: عبد المسیح بن بُقیلة الغسّانیّ، ذکر الکلبیّ وأبوعبیدة وغیرهما أنّه عاش ثلاثمائة سنة وخمسین سنة، وأدرک الإسلام فلم یسلم، وکان نصرانیاً، وخبره مع خالد بن الولید - لما نزل علی الحیرة - معروف، حتّی قال له کم أتی لک؟ قال: خمسون وثلاثمائة سنة، قال: فما أدرکت؟ قال: أدرکت سفن البحر ترفأ إلینا فی هذا الجرف ورأیت المرأة من أهل الحیرة تضع مکتلها علی رأسها لا تزوّد إلّا رغیفاً واحداً حتّی تأتی الشام وقد أصبحت خراباً، وذلک دأب اللَّه فی العباد والبلاد، وهو القائل:

والنّاس أبناء علّات فمن علموا

أن قد أقلّ فمجفوّ ومحقور

وهم بنون لأمّ إن رأوا نشباً

فذاک بالغیب محفوظ ومحصور

«عبد المسیح بن بُقیله غسّانی»

کلبی و ابوعبیده و دیگران گفته‌اند: عبد المسیح بن بقیله غسّانی 350 سال عمر کرد، و با وجود درک اسلام، ایمان نیاورده و به دین مسیحیت از دنیا رفته است. خبر این شخص با خالد بن ولید وقتی که به حیره آمده، معروف است. تا آنجا که خالد از او پرسید: چقدر عمر کرده‌ای؟ گفت: 350 سال. خالد پرسید: در این مدّت چه دیده‌ای؟ گفت: اینجا [یعنی بیابان حیره روزی دریایی بود و] من کشتی‌ها را می‌دیدم که در ساحل آن دریا پهلو می‌گرفتند و دیده‌ام که زنی از اهل حیره، زنبیلش را روی سر می‌گذاشت و فقط یک تکه نان بر می‌داشت و تا شام می‌رفت، امّا حالا آن دریا بیابانی خشک و بی‌آب و علف شده است و این سنّت خداوند در مورد بندگان و شهرهاست. عبد المسیح این دو بیت را سروده:

1 - مردم فرزندان پراکنده [ناتنی] هستند، و وقتی که بدانند کسی در سختی و تنگدستی است، او را کشته و تحقیر می‌کنند.

2 - زمانی که از کسی مال و ثروتی ببینند، برادران تنی می‌شوند و این دورویی در عالم غیب، محفوظ و ثبت شده است.