ترجمه کتاب الغیبة صفحه 234

وأمّا الدلیل علی أنّ المراد بالأخبار والمعنی بها أئمّتناعلیهم السلام فهو أنّه إذا ثبت بهذه الأخبار أنّ الإمامة محصورة فی الإثنی عشر إماماً، وأنّهم لا یزیدون ولا ینقصون، ثبت ما ذهبنا إلیه، لأنّ الأمّة بین قائلین: قائل یعتبر العدد الّذی ذکرناه فهو یقول:

إنّ المراد بها من یذهب إلی إمامته ومن خالف فی إمامتهم لا یعتبر هذا العدد، فالقول - مع اعتبار العدد - أنّ المراد غیرهم خروج عن الإجماع وما أدّی إلی ذلک وجب القول بفساده.

نکرده، بلکه خودشان هم مبادرت به نقل آن اخبار کرده‌اند، دلالت بر این امر می‌کند که خداوند تعالی خود متولی [و هادی] نقل آن اخبار شده و به روایت کردنش توسط مخالفان، ایشان را مسخره نموده [و حجّت را بر آن‌ها تمام کرده] است و همین دلیل محکمی بر صحّت مضمون خبر است.

امّا دلیل این‌که مقصود و مراد اخبار به دوازده امام، همان ائمّه ما علیهم السلام هستند این است که وقتی به واسطه این اخبار ثابت شد که امامت در دوازده امام محصور بوده و کم و زیاد هم نمی‌شود، اعتقاد ما ثابت می‌شود؛ چرا که امّت فقط دو نظریه دارند:

یکی این‌که همان طور که ما گفتیم عدد را معتبر بداند، چنین کسی می‌گوید: مراد از دوازده امام، همانی است که امامیه معتقد است.

دوم این‌که کسی که با امامت ایشان مخالف است این عدد را معتبر نمی‌داند. بنابراین با فرض معتبر بودن عدد [12] اعتقاد به این‌که مراد از دوازده امام، کسانی غیر از ائمّه شیعه باشد، خروج از اجماع(93) است و قولی که منجر به خروج از اجماع [مسلمین] شود فسادش ثابت است.

ویدلّ أیضاً علی إمامة ابن الحسن‌علیه السلام وصحّة غیبته ما ظهر وانتشر من الأخبار الشائعة الذائعة عن آبائه‌علیهم السلام قبل هذه الأوقات بزمان طویل من أنّ لصاحب هذا الأمر غیبة، وصفة غیبته وما یجری فیه من الاختلاف، ویحدث فیها من الحوادث، وأنّه یکون له غیبتان إحداهما أطول من الأخری، وأنّ الأولی یعرف فیها خبره، والثانیة لا یعرف فیها أخباره فوافق ذلک علی ما تضمنته الأخبار.

ولو لا صحّتها وصحّة إمامته لما وافق ذلک، لأنّ ذلک لا یکون إلّا بإعلام اللَّه تعالی علی لسان نبیّه‌صلی الله علیه وآله وهذه أیضاً طریقة معتمدة اعتمدها الشیوخ قدیماً.

«روایات ائمّه در مورد غیبت امام زمان‌علیه السلام»

«روایات ائمّه در مورد غیبت امام زمان‌علیه السلام»