ترجمه کتاب الغیبة صفحه 249

وممّا یدلّ أیضاً علی إمامة ابن الحسن‌علیه السلام زائداً علی ما مضی أنّه لا خلاف بین الأمّة أنّه سیخرج فی هذه الأمّة مهدیّ یملأ الأرض قسطاً و عدلاً کما ملئت ظلماً و جوراً، وإذا بیّنا

می‌کنیم، دیگر سزاوار و شایسته نیست که مخالفین ما [یعنی اهل سنّت] این اعتماد خودشان را ترک کرده و فراموش کنند، و همچنین سزاوار نیست که تعصب جاهلی، انسان را به جایی برساند که امور بدیهی و معلوم را انکار کند.

این را که ما ذکر کردیم در مدایح و شمردن فضایل و برتری‌های مردان برجسته جاری و معتبر است، به همین جهت بر سخا و بخشندگی حاتم [طایی] و شجاعت عمرو [بن عبدودّ] و امثال این‌ها استدلال شده است، اگر چه هر یک از این روایات که از عطای حاتم و حضور عمرو در مبارزات و جنگاوری او رسیده، از طریق خبر واحد است و این مسأله واضح و روشن است.

«روایاتی که بر خروج و قیام حضرت مهدی‌علیه السلام دلالت دارند»

علاوه برآنچه که گذشت از ادله‌ای که بر امامت فرزند امام حسن عسکری‌علیهما السلام دلالت می‌کند، این است که در بین این امّت هیچ اختلافی نیست که به زودی در میان همین امّت، مهدی‌علیه السلام ظهور می‌کند و زمین را همان گونه که پر از ظلم و جور شده است مملّو از قسط و عدل می‌کند. وقتی بیان کردیم که مهدی‌علیه السلام از فرزندان حسین‌علیه السلام است، و گفتار کلیه کسانی را که مدعی شدند امام زمان‌علیه السلام فرزند امام حسین‌علیه السلام است، أنّ ذلک المهدیّ من ولد الحسین‌علیه السلام، وأفسدنا قول (کلّ) من یدّعی ذلک من ولد الحسین سوی ابن الحسن‌علیه السلام ثبت أنّ المراد به هوعلیه السلام.

والأخبار المرویّة فی ذلک أکثر [من أن تحصی، غیر أنّا نذکر طرفاً من ذلک.

130 - فممّا روی من أنّه لا بدّ من خروج مهدیّ فی هذه الأمّة؛

روی إبراهیم بن سلمة، عن أحمد بن مالک الفزاری، عن حیدر بن محمّد الفزاری، عن عباد بن یعقوب، عن نصر بن مزاحم، عن محمّد بن مروان، عن الکلبیّ، عن أبی صالح، عن ابن عباس فی قوله تعالی: «وَ فِی السَّماءِ رِزْقُکُمْ وَ ما تُوعَدُونَ».

قالَ: هُوَ خُرُوجِ الْمَهْدِیّ‌علیه السلام.

131 - و بهذا الإسناد، عن ابن عباس فی قوله: «اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یُحْیِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها» یعنی یصلح الأرض بقائم آل محمّد من بعد موتها، یعنی من بعد جور أهل مملکتها