ترجمه کتاب الغیبة صفحه 266

وما جری بین محمّد بن الحنفیة وعلیّ بن الحسین‌علیه السلام ومحاکمتهما إلی الحجر معروف لا نطوّل بذکره هاهنا.

وأما الناووسیّة الّذین وقفوا علی أبی عبد اللَّه جعفر بن محمّدعلیه السلام (وقالوا: هو المهدیّ).

قد بیّنا أیضاً فساد قولهم بما علمناه من موته واشتهار الأمر فیه، ولصحّة إمامة ابنه موسی بن جعفرعلیه السلام وبما ثبت من إمامة الاثنی عشرعلیهم السلام، ویؤکّد ذلک ما ثبت من صحّة وصیّته إلی من أوصی إلیه، وظهور الحال فی ذلک.

بعد از حسن و حسین‌علیهما السلام امامت به دو برادر نمی‌رسد، لذا بعد از علی بن الحسین‌علیه السلام امامت فقط پشت به پشت، در نسل اوست.

و ماجرایی هم که بین امام سجادعلیه السلام و محمّد بن حنفیه واقع شد و حکمیت خواستن آن‌ها از حجرالاسود معروف است، که قبلاً متذکر آن شدیم و با ذکر دوباره‌اش در اینجا کتاب را طولانی نمی‌کنیم.

ابطال قول کسانی که بر امام صادق‌علیه السلام توقف کرده

و می‌گویند: ایشان مهدی موعود است

ما فساد اعتقاد این دسته را نیز قبلاً بیان کردیم؛ اوّل: با استدلال به علم و آگاهی که نسبت به از دنیا رفتن امام صادق‌علیه السلام داریم. دوم: این‌که مسأله فوت حضرت و صحّت امامت امام کاظم‌علیه السلام مشهور است. سوم: به وسیله ادله‌ای که ثابت کرد، امامت در دوازده امام معیّن است. چهارم: تأکید می‌کند این مطلب را صحّت و وصیت ایشان به کسی که به او وصیت کردند. پنجم: همان‌گونه که از ظواهر امر معلوم است.

161 - أخبرنا جماعة، عن أبی جعفر محمّد بن سفیان البزوفری، عن أحمد بن إدریس، عن أحمد بن محمّد بن عیسی، عن الحسن بن محبوب، عن جمیل بن صالح، عن هشام بن أحمر، عن سالمة مولاة أبی عبد اللَّه‌علیه السلام قالت: کنت عند أبی عبد اللَّه جعفر بن محمّدعلیه السلام حین حضرته الوفاة وأغمی علیه فلمّا أفاق قال:

أعْطُوا الْحَسَنَ بْنَ عَلِیِ‌ّ بْنِ عَلِیِ‌ّ بْنِ الْحُسَیْنِ - وَهُوَ الأَفْطَسُ - سَبْعِینَ دیناراً، وَأعطُوا فُلاناً کَذا وَفُلاناً کَذا.