ترجمه کتاب الغیبة صفحه 409

اشکال

مگر نه این‌که پدران حضرت‌علیهم السلام ظاهر بودند و در عین حال هم ترس داشتند؟ ولی وضعیت شان به گونه‌ای نبود که هیچ کسی به آن‌ها دسترسی نداشته باشد.

جواب

وضعیت پدران بزرگوار امام زمان‌علیهم السلام با ایشان متفاوت است، به دلیل این که ایشان نسبت به سلاطین وقت [به تقیّه عمل می‌کردند و] به نحوی برخورد می‌فرمودند که هم حکام می‌دانستند که آن‌ها قیام نمی‌کنند و هم ائمه‌علیهم السلام قیام را به مصلحت نمی‌دانستند. بلکه از احوالات امامان‌علیهم السلام مشخص بود که ایشان منتظر مهدی هستند و کسانی که معتقد به امامت ایشان بودند نیز ضرری به سلطنت حکام وقت نمی‌زدند [چون ائمه‌علیهم السلام مأمور به قیام نبودند]. بنابراین آن‌ها از جانب شیعیان بر حکومتشان نمی‌ترسیدند و حکومت را از جانب آن‌ها امن می‌دیدند.

امّا مسأله حضرت صاحب الزمان‌علیه السلام به این ترتیب نیست، چرا که از احوالات حضرت معلوم و واضح است که ایشان با شمشیر قیام کرده، حکومت‌های ظالم را از بین برده، بر تمام سلاطین جائر و زورگو غلبه پیدا کرده و همه را مقهور خود می‌کند و عدل را گسترش داده و ستم را می‌میراند. بنابراین اگر کسی این ویژگی‌ها را داشته باشد، قهراً سلاطین از ناحیه او و ظهورش می‌ترسند، او را مورد تعقیب قرار داده و دنبالش ویرصد، ویوضع العیون علیه، ویعنی به خوفاً من وثبته وریبة من تمکّنه فیخاف حینئذ ویحوج إلی التحرّز والإستظهار، بأن یخفی شخصه عن کلّ من لا یأمنه من ولیّ وعدوّ إلی وقت خروجه.

وأیضاً فآباؤه‌علیهم السلام إنّما ظهروا لأنّه کان المعلوم أنّه لو حدث بهم حادث لکان هناک من یقوم مقامه ویسدّ مسدّه من أولادهم، ولیس کذلک صاحب الزّمان‌علیه السلام، لأنّ المعلوم أنّه لیس بعده من یقوم مقامه قبل حضور وقت قیامه بالسیف، فلذلک وجب استتاره وغیبته، وفارق حاله حال آبائه‌علیهم السلام وهذا واضح بحمد اللَّه.

فإن قیل: بأیّ شی‌ء یعلم زوال الخوف وقت ظهوره أ بوحی من اللَّه؟ فالإمام لا یوحی إلیه

می‌گردند، جاسوسانی را برای مراقبت از او می‌گمارند، و به خاطر ترس از انقلاب و نهضت ایشان و همچنین بر قدرت رسیدنش در پی او هستند.

پس حضرت هم در این جو زمان نیازمند به دوری کردن و ترس از ظاهر شدن است، به این ترتیب که شخصاً از هر کسی که نسبت به او امنیت احساس نمی‌کند؛ چه دوست و چه دشمن تا زمان خروج و قیامش پنهان شود.

علاوه بر آنچه که گذشت، پدران عزیز امام زمان‌علیهم السلام به این دلیل ظاهر بودند و در پس پرده غیبت نبودند که اگر حادثه‌ای مثل شهادت یا مرگ برایشان واقع می‌شد، معلوم بود که کسی از اولادشان هست که عهده‌دار جانشینی آن‌ها شده و جایگزین شان باشد. امّا در مورد امام زمان‌علیه السلام این چنین نیست، چرا که پیش از قیام با شمشیر آن حضرت [در صورتی که حادثه شهادت برایش پیش بیاید] کسی نیست که جانشین و قائم مقام او بشود. بنابراین پنهان شدن و غیبت حضرت واجب و لازم بوده و شرایطش با شرایط پدران بزرگوارش‌علیهم السلام متفاوت بوده و فرق می‌کند و این مسأله روشنی است.