ترجمه کتاب الغیبة صفحه 411

وقد ورد بهذه الجملة الّتی ذکرناها أیضاً أخبار تعضد ما قلناه، نذکر طرفاً منها لیستأنس به إن شاء اللَّه تعالی.

274 - أخبرنی الحسین بن عبید اللَّه، عن أبی جعفر محمّد بن سفیان البزوفری، عن أحمد بن إدریس، عن علیّ بن محمّد بن قتیبة، عن الفضل بن شاذان النیشابوری، عن الحسن بن محبوب، عن علیّ بن رئاب، عن زرارة قال: إنّ للقائم غیبة قبل ظهوره.

قلت: ولم؟ قال: یخاف القتل.

ظاهر شوند و حضرت نیز آگاه شده است که هرگاه ظن غالب برایشان حاصل شد، زمان ظهور است.

بنابراین ظن غالب، شرط ظهور است و با وجود ظن غالب ظهور لازم می‌آید، چنان‌که در فقه و در موقع شهادت شهود، حکم حاکم تنفیذ می‌شود و یا این‌که به دلیل اماره و ظن، به نماز در چهار جهت حکم می‌کنیم و این مسأله به حمد لله واضح و روشن است.

براساس این مبنا روایاتی وارد شده که به ادعای ما کمک می‌کند و ما در اینجا تعداد کمی از آن‌ها را ذکر می‌کنیم، تا انس بیشتری با موضوع به وجود بیاید، ان شاء اللَّه تعالی.

1 / 274 - علی بن رئاب گفته است: زراره گفت: برای حضرت قائم‌علیه السلام پیش از ظهورشان، غیبت وجود دارد [و حضرت غایب می‌شود]. به ایشان گفتم: برای چه [غایب می‌شود]؟ گفت: برای این‌که می‌ترسد که کشته شود.

275 - وروی: أَنَّ فِی صاحِبِ الْأَمْرِعلیه السلام سُنَّةٌ مِنْ مُوسی‌علیه السلام.

قُلْتُ: وَمَا هِیَ؟ قالَ: دامَ خَوْفُهُ وَغَیْبَتُهُ مَعَ الولاةِ إِلی أَنْ أَذِنَ اللَّهُ تَعالی بِنَصْرِهِ.

وَلِمَثَلِ ذلِکَ اخْتَفَی رَسُولُ اللَّهِ‌صلی الله علیه وآله فِی الشِّعْبِ تارَةً، وَأُخْری فِی الغارِ وَقَعَدَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ‌علیه السلام عَنِ الْمُطالَبَةِ بِحَقِّهِ.