ترجمه کتاب الغیبة صفحه 432

مبارک امام محمّد تقی‌علیه السلام بودم که صالح بن محمّد بن سهل همدانی که متولی امور حضرت بود وارد شد و به خدمت حضرت عرض کرد: جانم به فدای شما! ده هزار درهم [از اموالی که باید برای شما بیاورم] را انفاق [خرج] کرده‌ام، آن را برای من حلال می‌فرمایید؟ امام‌علیه السلام فرمودند: حلال است. بعد وقتی که بیرون رفت، حضرت امام جوادعلیه السلام فرمودند: یکی از شما بر روی اموالی که حقّ آل محمّد و فقرا و مساکین و ابن سبیل [در راه ماندگان] ایشان است [یعنی خمس] می‌جهد و می‌گیرد مصرف می‌کند، بعد می‌گوید: آن را برای من حلال کن! آیا فکر می‌کنی او گمان می‌کند که من می‌گویم حلال نمی‌کنم؟ به خدا قسم که در روز قیامت خدا از آن‌ها خیلی سخت سؤال خواهد کرد.

علی بن ابی حمزه بطائنی، و زیاد بن مروان قندی، و عثمان بن عیسی رواسی‌

این سه نفر از وکلای ابوالحسن موسی بن جعفرعلیهما السلام بودند، و اموال زیادی هم در اختیارشان بود، زمانی که امام کاظم‌علیه السلام از دنیا رفتند، این‌ها به خاطر طمع در اموال حضرت، بر امامت امام کاظم‌علیه السلام توقف کردند و امامت امام رضاعلیه السلام را انکار کردند که ما ماجرای این‌ها را قبلاً بیان کردیم و با اعاده و تکرار آن، کتاب را طولانی نمی‌کنیم.

ومنهم فارس بن حاتم بن ماهویه القزوینیّ:

312 - علی ما رواه عبد اللَّه بن جعفر الحمیریّ قال: کتب أبوالحسن العسکری‌علیه السلام إلی علیّ بن عمرو القزوینیّ بخطّه:

إعْتَقِدْ فِیما تَدِینُ اللَّه تَعالی بِهِ أَنَّ الْباطِنَ عِنْدِی حَسَبَ ما أَظْهَرْتُ لَکَ فِیمَنْ اسْتَنْبَأتَ عَنْهُ وَهُوَ فارِسُ لَعَنَهُ اللَّهُ فَإِنَّهُ لَیْسَ یَسَعُکَ إِلَّا الإِجْتِهادِ فِی لَعْنِهِ وَقَصْدِهِ وَمُعاداتِهِ وَالْمُبالَغَةِ فِی ذلِکَ بِأَکْثَرِ ما تَجِدُ السَّبِیلَ إِلَیْهِ.

ما کُنْتُ آمُرُ أَنْ یُدانَ اللَّهَ بِأَمْرٍ غَیْرِ صَحِیحٍ، فَجِدّ وَشدّ فِی لَعْنِهِ وَهَتْکِه وَقَطْع أَسبابِهِ وَسَدِّ أَصُحابِنا عَنْهُ وَإِبطال أَمْرِهِ وَأَبْلِغهُمْ ذلِکَ مِنِّی وَاَحْکِهِ لَهُمْ عَنِّی وَإِنِّی سائِلُکُمْ بَینَ یَدَی اللَّهِ عَنْ هذَا الأَمْرِ المُؤَکَّد، فَوَیْلٌ لِلْعاصِی وَلِلْجاحِدِ.

فارس بن حاتم بن ماهویه القزوینی‌

20 / 312 - عبداللَّه بن جعفر حمیری گفته است: امام هادی‌علیه السلام با خط مبارکش نامه‌ای خطاب به علی بن عمرو قزوینی به این ترتیب نوشتند: در آنچه که خداوند متعال را به وسیله آن میپرستی که باطن آن نزد من است، معتقد [و محکم] باش.

و در مورد کسی که پیرامونش درخواست خبر کرده بودی [نیز معتقد باش که] او فارس است - خداوند لعنش کند -، تمام تلاشت را در لعن و دشمنی با او به کار ببند و بیشتر از آنچه که امکان دارد در این کار تلاش کن.