ترجمه کتاب الغیبة صفحه 47

منها: أنّه لو کان إماماً مقطوعاً علی عصمته لوجب أن یکون منصوصاً علیه نصّاً صریحاً لأنّ العصمة لا تعلم إلّا بالنصّ، وهم لا یدّعون نصّاً صریحاً علیه وإنّما یتعلّقون بأمور ضعیفة دخلت علیهم فیها شبهة لا تدلّ علی النّص، نحو إعطاء أمیر المؤمنین‌علیه السلام إیّاه الرایة یوم البصرة، وقوله له «أنت ابنی حقّاً» مع کون الحسن والحسین‌علیهما السلام ابنیه ولیس فی ذلک دلالة علی إمامته علی وجه، وإنّما یدلّ علی فضیلته ومنزلته.

ادله فساد اعتقاد کیسانیه ادله فساد اعتقاد کیسانیه‌

اشاره

امّا ادله‌ای که دلالت بر فساد قول کیسانیه که به امامت محمّد بن حنفیه قائل هستند، چند دلیل است:

دلیل اول

چنانچه محمّد بن حنفیه امام بوده و یقین بر عصمتش می‌بود، می‌بایست به وسیله نصّ صریح بیان می‌شد. به دلیل این‌که عصمت تنها به وسیله نصّ فهمیده می‌شود و این در حالی است که خود کیسانیه هم مدّعی وجود نصّ صریح بر عصمت محمّد بن حنفیه نشده‌اند، بلکه به ادله ضعیفی متوسل شده‌اند که موجب اشتباه و کج فهمی آن‌ها شده و هیچ دلالتی بر نصّ ندارد؛ از جمله تمسک کرده‌اند به این که امیرالمؤمنین‌علیه السلام در جنگ جمل پرچم را به ایشان سپردند و خطاب به او فرمودند: حقیقتاً تو فرزند من هستی. علی‌علیه السلام این کار را در حالی انجام داد که حسن و حسین هم فرزندان ایشان هستند.

این واقعه [که به عنوان دلیل بر عصمت و امامت محمّد بن حنفیه مورد استفاده قرار گرفته است] هیچ دلالتی بر امامت وی ندارد، بلکه فقط دلیلی بر فضیلت و منزلت ایشان است.

علی أنّ الشیعة تروی أنّه جری بینه وبین علیّ بن الحسین‌علیه السلام کلام فی استحقاق الإمامة فتحاکما إلی الحجر فشهد الحجر لعلیّ بن الحسین‌علیه السلام بالإمامة؛ فکان ذلک معجزاً له فسلّم له الأمر وقال بإمامته.

1 - وَالْخَبَرُ بِذلِکَ مَشْهُورٌ عِنْدَ الإِمامِیَّةِ لِأَنَّهُمْ رَوَوْا أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ الْحَنَفِیَةِ نازِعَ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَینِ‌علیه السلام فِی الْإِمامَةِ وَادَّعی أَنَّ الْأَمْرَ أَفْضی إِلَیْهِ بَعْد أَخِیْهِ الْحُسَینِ‌علیه السلام، فَناظَرَهُ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَینِ‌علیه السلام وَاحْتَجَّ عَلَیْهِ بِآی مِنَ الْقُرآنِ کَقَولِهِ «وَأُولُوا الأَْرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ»

علاوه بر این، شیعه روایت می‌کند به این که بین او و امام زین‌العابدین‌علیه السلام در باب امامت که کدام امامند، بحث و گفت و گو در گرفت و حجرالاسود را بین خودشان حَکَم قرار دادند و حجرالاسود هم به امامت امام زین العابدین‌علیه السلام شهادت داد. که این امر خود معجزه و کرامت امام سجادعلیه السلام بود، و پس از این شهادت، محمّد بن حنفیه در برابر امامت حضرت تسلیم شده و اقرار بر امامت امام چهارم کرد.