ترجمه کتاب الغیبة صفحه 482

(ذکر المذمومین الّذین ادّعوا البابیّة[والسفارة کذباً وافتراء] لعنهم اللَّه)

أوّلهم المعروف بالشریعی

368 - أخبرنا جماعة، عن أبی محمّد التلعکبری، عن أبی علیّ محمّد بن همام قال: کان الشریعیّ یکنّی بأبی محمّد قال هارون: وأظنّ اسمه کان الحسن وکان من أصحاب أبی الحسن علیّ بن محمّد، ثمّ الحسن بن علیّ بعده‌علیهم السلام وهو أوّل من ادّعی مقاماً لم یجعله اللَّه فیه ولم یکن أهلاً له وکذب علی اللَّه وعلی حججه‌علیهم السلام ونسب إلیهم ما لا یلیق بهم وما هم منه براء، فلعنته الشیعة وتبرّأت منه وخرج توقیع الإمام‌علیه السلام بلعنه والبراءة منه.

ذکر مذمومین و سرزنش شدگان

ذکر مذمومین و سرزنش شدگان

مذمت کسانی که به دروغ ادعای بابیّت و نیابت از حضرت کرده‌اند، در حالی که به امام‌علیه السلام افترا زده‌اند، خدا لعنتشان کند.

ابو محمّد معروف به شریعی

1 / 368 - ابوعلی محمّد بن همام گفته است: کنیه شریعی «ابو محمّد» بود، و هارون گفته است: گمان می‌کنم که اسمش حسن بوده و از اصحاب امام هادی و بعد امام حسن عسکری‌علیهما السلام بود. او اولین کسی است که مدّعی مقامی شد که نه اهل آن بود و نه خداوند آن مقام [نیابت امام] را برای او قرار داده بود. به خدا و اهل بیت‌علیهم السلام دروغ بست و به ایشان چیزهایی را نسبت داد که شایسته حضرات معصوم نبوده و ایشان از آن برائت جسته و دور بودند. بنابراین مکتب شیعه او را مورد لعن قرار داده، از او برائت و بیزاری جست، و علاوه بر این از ناحیه مقدّس در لعن و بیزاری از او توقیع شریف صادر شد.

قال هارون: ثمّ ظهر منه القول بالکفر والإلحاد.

قال: وکلّ هؤلاء المدّعین إنّما یکون کذبهم أوّلاً علی الإمام وأنّهم وکلاؤه، فیدّعون الضعفة بهذا القول إلی موالاتهم، ثمّ یترقّی (الأمر) بهم إلی قول الحلّاجیة، کما اشتهر من أبی جعفر الشلمغانیّ ونظرائه علیهم جمیعاً لعائن اللَّه تتری.