ترجمه کتاب الغیبة صفحه 483

ومنهم محمّد بن نصیر النمیریّ.

369 - قال ابن نوح: أخبرنا أبونصر هبة اللَّه بن محمّد قال: کان محمّد بن نصیر النمیری من أصحاب أبی محمّد الحسن بن علیّ‌علیهما السلام فلمّا توفّی أبومحمّد ادّعی مقام أبی جعفر محمّد بن عثمان أنّه صاحب إمام الزّمان وادّعی (له) البابیّة وفضحه اللَّه تعالی بما ظهر منه من الإلحاد والجهل ولعن أبی جعفر محمّد بن عثمان له وتبرّیه منه واحتجابه عنه وادّعی ذلک الأمر بعد الشریعیّ.

هارون گفته است: بعد از این حوادث، اعتقاد به کفر و الحاد از او ظاهر شد. همه این مدعیان دروغین نیابت حضرت، اولاً نسبت به امام‌علیه السلام دروغ می‌بستند به این‌که وکلای صاحب الامر هستند، و بعد عدّه‌ای را که ضعیف العقل بودند به دوستی و پذیرش ولایتشان دعوت می‌کردند، و پس از آن ادعای باطل خودشان را ترقی داده و قائل و معتقد به اعتقاد حلاّجیه می‌شدند، چنان که این عمل از ابوجعفر شلمغانی و امثال او که لعنت خدا بر تمامی آن‌ها پی در پی باد، به ظهور رسیده است.

محمّد بن نصیر نمیری

2 / 369 - ابن نوح گفته که ابونصر هبة اللَّه بن محمّد به من خبر داده و گفت: محمّد بن نصیر نمیری، از جمله اصحاب ابومحمّد حسن بن علی‌علیهما السلام بود، وقتی که ابومحمّد امام حسن عسکری‌علیه السلام به شهادت رسید، او مدعی مقام و جایگاه ابوجعفر محمّد بن عثمان شد، به این‌که او مصاحب و همنشین امام زمان‌علیه السلام است و برای او ادعای سفارت و نیابت شده است. خداوند متعال هم او را به وسیله کفر و الحاد و نادانی که از او سرزد مفتضح کرد، و ابوجعفر محمّد بن عثمان هم او را لعن کرده، از او بیزاری جست و خود را از او دور کرد. نمیری پس از شریعی ادعای نیابت از حضرت کرد.

370 - قال أبوطالب الأنباریّ: لمّا ظهر محمّد بن نصیر بما ظهر، لعنه أبوجعفررضی الله عنه وتبرّأ منه، فبلغه ذلک، فقصد أباجعفررضی الله عنه لیعطف بقلبه علیه أو یعتذر إلیه، فلم یأذن له وحجبه وردّه خائباً.

371 - وقال سعد بن عبد اللَّه: کان محمّد بن نصیر النمیریّ یدّعی أنّه رسول نبیّ وأنّ علیّ بن محمّدعلیه السلام أرسله وکان یقول بالتناسخ ویغلو فی أبی الحسن‌علیه السلام ویقول فیه بالربوبیّة ویقول بالإباحة للمحارم وتحلیل نکاح الرجال بعضهم بعضاً فی أدبارهم ویزعم أنّ ذلک من التواضع والإخبات والتذلّل فی المفعول به، وأنّه من الفاعل إحدی الشهوات والطیّبات وأنّ اللَّه - عزّوجلّ - لا یحرّم شیئاً من ذلک.

وکان محمّد بن موسی بن الحسن بن الفرات یقوّی أسبابه ویعضده.

3 / 370 - ابوطالب انباری گفته است: وقتی که از محمّد بن نصیر اعتقادات آلوده به کفر و الحاد آشکار شد، ابو جعفر رضی الله عنه او را لعنت کرده، از وی و اعتقاداتش بیزاری جست. تا این خبر به محمّد بن نصیر رسید، برخاست و برای این‌که از اباجعفر دلجویی کرده و عذر بخواهد، به قصد دیدار با او حرکت کرد، امّا ابوجعفر به او اجازه ورود نداده، خود را به او نشان نداد و او را با خواری برگرداند.

4 / 371 - سعد بن عبداللَّه گفته است: محمّد بن نصیر نمیری ادّعا می‌کرد که پیامبر است و امام هادی‌علیه السلام او را فرستاده است. او معتقد به تناسخ بود و در مورد امام هادی‌علیه السلام غلو کرده، در خصوص ایشان معتقد به ربوبیت بود. او مواقعه و مجامعت با محارم را مباح و جایز می‌دانست و معتقد بود که نکاح مرد با مرد حلال است، و در این باب گمان می‌کرد این عمل از تواضع و فروتنی و تذلّل در مفعول، و عمل به خواهش نفسانی پاک و طاهر برای فاعل است و خداوند هیچ کدام از این‌ها را حرام نکرده است.