ترجمه کتاب الغیبة صفحه 87

فَقالَ أَبُوعَبْدِ اللَّهِ‌علیه السلام: أَنَا لَمْ أَفْهَم، أَقُولُ لَکَ: اِلْزَمْنِی فَلا تَفْعَلُ.

فقام إسماعیل مغضباً.

فقال الفیض: إنّا نری أنّه صاحب هذا الأمر من بعدک.

فَقالَ أَبُوعَبْدِ اللَّه‌علیه السلام: لا وَاللَّهِ ما هُوَ کَذلِکَ، ثُمَّ قالَ: هذا أَلْزِمُ لِی مِنْ ذلِکَ - وَأَشارَ إلی أَبِی

و پسرشان اسماعیل هم در محضر امام بود. فیض عرض کرد: جانم به فدای شما، ما اموالی را که در دست مردم هست [و به هر دلیلی توان به کارگیری و سود بردن شرعی از آن را ندارند] از آن‌ها قبول کرده و به پرداخت بیشتر از آنی که پذیرفته‌ایم، ضمانت می‌کنیم.(44)

حضرت فرمودند: اشکالی ندارد.

اسماعیل به حضرت گفت: پدرجان! مسأله را متوجّه نشدید!

حضرت به اسماعیل فرمودند: من نفهمیدم؟! [بارها] به تو می‌گویم که همراه و ملازم من باش تا این مسائل را درک کنی و تو این کار را انجام نمی‌دهی.

اسماعیل با عصبانیت برخاست و رفت.

فیض به محضر امام عرض کرد: ما فکر می‌کردیم که بعد از شما ایشان صاحب منصب امامت است.