ترجمه کتاب الغیبة صفحه 96

فإنّما فیه: أنّ صاحب هذا الأمر لا یموت حتّی یقوم بالأمر ولم یذکر من هو؛ والفائدة فیه أنّ فی النّاس من اعتقد أنّه یموت ویبعثه اللَّه ویحییه - علی ما سنبیّنه - فکان هذا ردّاً علیه ولا شبهة فیه.

47 - قال: وحدّثنی أبومحمّد الصیرفی، عن عبد الکریم بن عمرو، عن أبی بصیر، عن أبی عبد اللَّه‌علیه السلام قال:

سَمِعْتُهُ یَقُولُ: کَأَنِّی بِابْنِی هذا - یَعْنِی أَبَاالْحَسَنِ‌علیه السلام - قَدْ أَخَذَهُ بَنُو فُلانٍ فَمَکَثَ فِی أَیْدِیهِمْ حِیناً وَدَهْراً، ثُمَّ خَرَجَ مِنْ أَیْدِیهِمْ فَیَأْخُذُ بِیَدِ رَجُلٍ مِنْ وُلْدِهِ حَتّی یَنْتَهِی (بِهِ) إِلی جَبَلِ رِضْوی

فهذا الخبر: لو حمل علی ظاهره لکان کذباً، لأنّه حبس فی الأوّلة وخرج ولم یفعل ما تضمّنه، وفی الثانیة لم یخرج.

توضیح خبر

در این خبر می‌فرماید: صاحب این امر از دنیا نمی‌رود مگر پس از قیام بر امر امامت، و از طرفی ذکری هم از [نام] قائم نشده است. فایده این خبر همان‌گونه که به زودی خواهیم گفت، در این است که عدّه‌ای از مردم معتقدند که صاحب الامر رحلت کرده و وقت قیامش که فرا برسد خداوند او را زنده می‌کند. بنابراین روایت در صدد ردّ این گروه و دفع شبهه آن است.

23 / 47 - ابو بصیر می‌گوید: از امام صادق‌علیه السلام شنیدم که می‌فرمودند: گویا این پسر؛ یعنی ابا الحسن را می‌بینم که به دست بنی فلان [بنی عباس] گرفتار و اسیر شده است و مدّتی در دست آن‌ها است، سپس از دست آن‌ها خارج شده [و آزاد می‌شود]و دست مردی از اولادش را می‌گیرد تا این که به کوه رضوی(45) می‌رسند.

توضیح خبر

اگر این خبر را به ظاهر آن حمل کنیم دروغ خواهد شد؛ چرا که امام کاظم‌علیه السلام در مرتبه اوّل زندانی شدند و [موقتاً] آزاد شدند. آنچه را که در ضمن این خبر آمده انجام نداد و در نوبت دوم هم که زندانی شدند، تا شهادت در زندان بودند و از آنجا خارج نشدند.

ثم لیس فیه أنّ من یأخذ بید رجل من ولده حتّی ینتهی إلی جبل رضوی أنّه یکون القائم وصاحب السیف الّذی یظهر علی الأرض فلا تعلّق بمثل ذلک.