ترجمه کتاب الغیبة صفحه 99

فهذا الخبر: مع أنّه خبر واحد، یحتمل أن یکون الوجه فیه أنّه یخرج من أیدیهم عنوة، بأن ینقله اللَّه إلی دار کرامته، ولا یبقی فی أیدیهم یعذّبونه ویؤذونه علی أنّه لیس فیه من هو ذلک الشخص، وصاحب الأمر مشترک بینه وبین غیره، فلم حمل علیه دون غیره.

51 - قال: وأخبرنی إبراهیم بن محمّد بن حمران وحمران والهیثم بن واقد الجزری، عن عبد اللَّه الرجانی قال: کنت عند أبی عبد اللَّه‌علیه السلام إذ دخل علیه العبد الصالح‌علیه السلام فقال:

یا أَحْمَدُ اِفْعَلْ کَذا.

در مسجد شما به ما می‌گفت: امام صادق‌علیه السلام فرمودند: صاحب امر امامت دو مرتبه به عراق برده می‌شود. امّا اولین بار زود آزاد شده، جایزه خوبی هم به او داده می‌شود و امّا مرتبه دوم مدّت طولانی زندانی می‌شود و به شکل ناگهانی از دست آن‌ها خارج می‌شود.

توضیح خبر

علاوه بر این که خبر واحد است، ممکن است منظور از این‌که به صورت ناگهانی از دست آن‌ها خارج می‌شود، این باشد که خداوند تبارک وتعالی آن حضرت را به عالم بقا منتقل می‌کند و دیگر در دست آن‌ها نمی‌ماند تا شکنجه و آزار ببیند.

از طرفی در این خبر نیامده است که صاحب امر مشخصاً چه کسی است. لذا لفظ صاحب امر مشترک بین امام کاظم و غیر ایشان است. پس به چه دلیل [وصف] صاحب الامر فقط بر او حمل بشود نه غیر او؟

27 / 51 - عبداللَّه بن رجانی گفته است: من در محضر امام صادق‌علیه السلام بودم که عبد صالح [امام کاظم‌علیه السلام] داخل شد و امام صادق‌علیه السلام خطاب به ایشان فرمودند: ای احمد! آن کار را انجام بده.

فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِداکَ! اِسْمُهُ فُلانٌ؟ فَقالَ: بَلْ اِسْمُهُ أَحْمَدُ وَمُحَمَّدُ، ثُمَّ قالَ لی: یا عَبْدَ اللَّهِ إِنَّ صاحِبَ هذَا الْأَمْرِ یُؤْخَذُ، فَیُحْبَسُ، فَیَطُولُ حَبْسُهُ فَإِذا هَمُّوا بِهِ دَعا بِاسْمِ اللَّهِ الأَعْظَمِ فَأَفلتهُ مِنْ أَیْدِیهِم.

فهذا أیضاً: من جنس الأوّل یحتمل أن یکون أراد بفلته الموت دون الحیاة.