- مقدمه ناشر 1
- مبدأ غیبت صغری 2
- حکمت غیبت صغری 2
- امتیاز عصر غیبت صغری 3
- اشاره 4
- 1) رسول اکرم صلی الله علیه وآله 4
- زمینه سازی خداوند برای امامت حضرت 4
- زمینه سازی معصومین برای غیبت 4
- 2) امام علی علیه السلام 5
- 3) امام حسن علیه السلام 6
- 4) امام حسین علیه السلام 7
- 5) امام سجادعلیه السلام 8
- 7) امام صادق علیه السلام 9
- 6) امام باقرعلیه السلام 9
- 8) امام کاظم علیه السلام 10
- 9) امام رضاعلیه السلام 11
- 10) امام جوادعلیه السلام 12
- 11) امام هادی علیه السلام 13
- اشاره 13
- 1 - تعلیمات و بیانات 13
- 12) امام عسکری علیه السلام 13
- 2 - کم کردن ارتباطات خود با شیعیان 14
- 3 - اتخاذ نظام وکالت 14
- 4 - قربانی کردن برای فرزندش 15
- 5 - ارائه دادن فرزند خود به خواص از شیعیان 15
- 13) امام مهدی علیه السلام 16
- اختفای از دشمنان 17
- سفیران ناحیه مقدّسه 20
- اشاره 20
- چهار نایب از ناحیه مقدّسه 21
- سفیر اول امام مهدی علیه السلام 21
- مدرک سفارت سفیر اوّل 23
- دفاع از عثمان بن سعید 24
- سفیر دوم امام زمان علیه السلام 25
- سفیر سوم امام زمان علیه السلام 27
- سفیر چهارم امام زمان علیه السلام 28
- اثبات نیابت چهار سفیر حضرت علیه السلام 30
- نحوه ارتباط نوّاب اربعه با شیعیان 31
- 2 - ارتباط مستقیم و بی واسطه 31
- توضیح 31
- 1 - ارتباط با واسطه و غیر مستقیم 31
- 2 - حفظ امام مهدی علیه السلام از راه پنهان داشتن نام ومکان آن حضرت 32
- 4 - پاسخ گویی به پرسش های فقهی و مشکلات عقیدتی 32
- اشاره 32
- 1 - زدودن شک و حیرت مردم درباره وجود امام مهدی علیه السلام 32
- 3 - سازماندهی و سرپرستی سازمان وکالت 32
- وظایف و مسئولیت های نوّاب اربعه 32
- 6 - مبارزه با غُلات و مدّعیان دروغین نیابت و بابیّت 33
- 8 - آماده سازی مردم برای پذیرش غیبت کبری 33
- 7 - مبارزه با وکلای خائن 33
- 5 - اخذ و توزیع اموال متعلق به امام مهدی علیه السلام 33
- 1 - تقیّه و رازداری در حدّ بالا 34
- ملاک معیار انتصاب نوّاب اربعه 34
- 2 - صبر و استقامت بسیار عالی و ممتاز 34
- توضیح 34
- 3 - نسبت به دیگران فهمیده تر بودن 35
- 4 - حسّاس نبودن حکومت نسبت به آنان 35
- عوامل ادّعای دروغین سفارت 35
- مدّعیان دروغین سفارت 36
- وکالت ناحیه مقدّسه 37
- وظایف سازمان وکالت 38
- اشاره 39
- توقیعات ناحیه مقدّسه 39
- نقش سفیر در توقیعات 40
- اشاره 40
- مدت زمان صدور توقیع 41
- خطّ حضرت مهدی علیه السلام در توقیعات 42
- فهرست برخی توقیعات 43
- نمونه هایی از توقیعات ناحیه مقدّسه 47
- سلسله کتب چاپ شده از مؤلف پیرامون مهدویت 64
1- 66. کمال الدین، ص 502 و 518.
سید عبداللَّه شبّر می گوید: «شیعه هرگز گفتار نوّاب را نمی پذیرفت مگر در صورتی که معجزه ای از طرف امام عصرعلیه السلام به دست آن ها ظاهر می گشت که دلالت بر صدق گفتار و صحت نیابت آن ها داشت».(1)
نحوه ارتباط نوّاب اربعه با شیعیان
توضیح
شیعیان با نوّاب اربعه دو نوع ارتباط داشتند:
1 - ارتباط با واسطه و غیر مستقیم
ارتباط با واسطه یک اصل در سازمان سفارت بود، چرا که این سازمان به جهت ظلم عباسیان نمی توانست آشکارا و آزادانه فعالیت کند. بنابراین باید در ارتباط با مردم از راه های استتاری بهره می گرفت.
2 - ارتباط مستقیم و بی واسطه
این ارتباط در آغاز فعّالیت نوّاب اربعه، در دوره غیبت صغری وجود نداشت، زیرا بنا بود که مسأله نیابت خاصه مخفی بماند، تا حاکمان جور بازتاب و واکنشی از خود نشان ندهند. ولی کم کم شیعیان به صورت پنهانی نام و نشانی سفیر را از وکلا و خواص گرفتند و توانستند با آنان مستقیماً تماس بگیرند. این کار عمدتاً از زمان سفارت دومین سفیر شروع شد و ادامه یافت. شیخ طوسی درباره این نوع ارتباط می نویسد: «عده ای از افراد مورد اعتماد نزد سفرای امام مهدی علیه السلام می رفتند و با دادن نامه و یا بیان داشتن خواسته های خود، پاسخ آن را از ناحیه مقدّسه و توسط سفرا دریافت می کردند».(2)