ترجمه کتاب الغیبة صفحه 112

67 - وروی محمّد بن الحسن بن الولید، عن الصفار وسعد بن عبد اللَّه الأشعری جمیعاً، عن یعقوب بن یزید الأنباری، عن بعض أصحابه قال: مضی أبو إبراهیم‌علیه السلام وعند زیاد

وقتی که این جریانات را دیدم و حق برایم روشن شد، امر امامت ابی الحسن رضاعلیه السلام را شناختم و آنچه را که می‌بایست آموختم، لذا سخنرانی کردم و مردم را به سمت امامت امام رضاعلیه السلام دعوت کردم.

بعد آن دو نفر پیک فرستادند و گفتند: چه چیزی باعث شده که این کار را بکنی؟ اگر مال می‌خواهی ما بی‌نیازت می‌کنیم و تعهّد کردند که ده هزار دینار به من بدهند و گفتند: [از این کارها] دست بردار.

من خودداری کردم و به آن‌ها گفتم: ما روایتی از امام صادق و امام باقر علیهما السلام داریم که فرموده‌اند: هر وقت بدعت در دین ظاهر شد، عالم باید علمش را ظاهر کند و اگر این کار را [در مبارزه با بدعت] انجام ندهد نور ایمان از او دور می‌شود.

و من در هر حالی جهاد و اطاعت امر خدا را ترک نمی‌کنم. با بیان این مطالب آن‌ها با من بنای دشمنی گذاشتند و به مبارزه پرداختند.

3 / 67 - یعقوب بن یزید انباری از بعضی از یاران و دوستانش نقل می‌کند: وقتی ابو ابراهیم‌علیه السلام از دار دنیا رفت، نزد «زیاد قندی» هفتاد هزار دینار و نزد «عثمان القندی سبعون ألف دینار، وعند عثمان بن عیسی الرواسی ثلاثون ألف دینار وخمس جوار ومسکنه بمصر.

فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ أَبُوالْحَسَنِ الرِّضاعلیه السلام أَنْ اِحْمَلُوا ما قِبَلِکُمْ مِنَ الْمالِ وما کانَ اجْتُمِعَ لأِبِی عِنْدَکُمْ مِنْ أَثاثٍ وَجَوارٍ، فَإِنِّی وارِثُهُ وَقائِمٌ مَقامَهُ، وَقَدْ اقْتَسَمْنا مِیراثَهُ وَلا عُذْرَ لَکُمْ فِی حَبْسِ ما قَدْ اجْتُمِعَ لِی وَلِوارِثِهِ قَبْلَکُمْ وَکَلامٌ یُشْبَهُ هذا.

فأمّا ابن أبی حمزة فإنّه أنکره ولم یعترف بما عنده وکذلک زیاد القندی.

وأمّا عثمان بن عیسی فإنّه کتب إلیه أنّ أباک - صلوات اللَّه علیه - لم یمت وهو حیّ قائم، ومن ذکر أنّه مات فهو مبطل، وأعمل علی أنّه قد مضی کما تقول، فلم یأمرنی بدفع شی‌ء إلیک، وأمّا الجواری فقد أعتقهنّ وتزوّجت بهنّ.

بن عیسی رواسی» سی هزار دینار و پنج کنیز بود و محل سکونتش هم در مصر بود.