ترجمه کتاب الغیبة صفحه 115

5 / 69 - حسین بن احمد بن حسن بن علی بن فضّال گفته است: نزد عمویم علی بن الحسن بن فضال بودم که پیرمردی از اهل بغداد را دیدم که با عمویم مزاح می‌کرد. روزی پیرد مرد خطاب به عمویم گفت: در تمام دنیا بدتر از شما جماعت شیعه یا رافضی نیست.

عمویم به او گفت: برای چه، خدا تو را لعنت کند؟

گفت: من داماد احمد بن شبر سراج هستم. زمانی که وقت مرگش رسید به من گفت: عشرة آلاف دینار ودیعة لموسی بن جعفرعلیه السلام، فدفعت ابنه عنها بعد موته، وشهدت أنّه لم یمت، فاللَّه اللَّه خلّصونی من النار وسلّموها إلی الرضاعلیه السلام.

فو اللَّه ما أخرجنا حبّة، ولقد ترکناه یصلی [بها] فی نار جهنّم.

وإذا کان أصل هذا المذهب أمثال هؤلاء، کیف یوثق بروایاتهم أو یعوّل علیها!

وأمّا ما روی من الطعن علی رواة الواقفة، فأکثر من أن یحصی، وهو موجود فی کتب أصحابنا، نحن نذکر طرفاً منه.

70 - روی محمّد بن أحمد بن یحیی الأشعری، عن عبد اللَّه بن محمّد، عن الخشّاب عن أبی داود قال: کنت أنا وعیینة بیّاع القصب عند علیّ بن أبی حمزة البطائنی - وکان

ده هزار دینار از اموال موسی بن جعفرعلیه السلام پیش من هست که پس از مرگش آن اموال را به فرزندش [رضا] ندادم و شهادت دادم که [موسی بن جعفرعلیه السلام] نَمُرده است.

شما را به خدا قسم می‌دهم که مرا از آتش جهنّم خلاص کنید و اموال را به امام رضاعلیه السلام بدهید.

به خدا قسم که ما هم حتّی دانه‌ای از اموال را بر نگرداندیم و او را رها کردیم تا به جهنم برود.