ترجمه کتاب الغیبة صفحه 21

بحث در غیبت امام زمان «ع»

بحث در غیبت امام زمان «ع»

سخن پیرامون غیبت حضرت صاحب الزمان‌علیه السلام به دو طریق خواهد بود:

طریق اول

وقتی ثابت شد که وجود امام و رهبر در هر حال لازم است و این‌که مردم به جهت معصوم نبودن شان در هیچ برهه‌ای از زمان نباید بدون رهبر و پیشوا بمانند، و شرط رهبر نیز این است که یقیناً دارای مقام عصمت باشد، پس این امام، یا ظاهر و معلوم است یا این‌که پنهان و در پس پرده غیبت می‌باشد.

و نیز وقتی که بدانیم آنان‌که [غیر از یازده امام شیعه‌علیهم السلام ظاهر بوده و بر ایشان ادعای امامت شده، نه تنها یقین به عصمت آن‌ها وجود ندارد، بلکه ظاهر اعمال و حالات شان با عصمت منافات دارد، در این صورت خواهیم دانست تنها کسی که به عصمتش قطع و یقین وجود دارد [ظاهر نیست بلکه] غایب و مستور است.

و إذا علمنا أنّ کلّ من یدعی له العصمة قطعاً ممّن هو غائب من الکیسانیّة و الناووسیّة والفطحیّة والواقفة وغیرهم قولهم باطل، علمنا بذلک صحّة إمامة ابن الحسن‌علیه السلام وصحة غیبته و ولایته، و لا نحتاج إلی تکلّف الکلام فی إثبات ولادته، و سبب غیبته، مع ثبوت ما ذکرناه، لأنّ الحق لا یجوز خروجه عن الأمة.

والطریق الثانی: أن نقول: الکلام فی غیبة ابن الحسن‌علیه السلام فرع علی ثبوت إمامته، و المخالف لنا إِما أن یسلّم لنا إمامته و یسأل عن سبب غیبته‌علیه السلام فنتکلّف جوابه،

أو لا یسلّم لنا إِمامته فلا معنی لسؤاله عن غیبة من لم یثبت إمامته، و متی نوزعنا فی ثبوت

و باز وقتی که دانستیم، اعتقاد کسانی که برای اشخاص دیگر ادعای عصمت و غیبت کرده‌اند؛ از جمله گروه‌های کیسانیّه، ناووسیّه، فطحیّه و واقفیّه، باطل است؛ از این رو صحّت امامت و ولایت فرزند برومند امام حسن عسکری‌علیه السلام برای ما ثابت و قطعی می‌شود، [چرا که معارض دیگری در میان امّت اسلامی نداریم].