انتظار صفحه 83

22 - دمیدن روح امیدواری

یعقوب افزون بر آن که خود از رحمت الهی و وصال یوسف ناامید نبود ، پسران خویش را نیز از نومیدی باز می داشت و روح امیدواری را در دل های آنان می دمید .

یا بنیّ اذهبوا فتحسسوا من یوسف واخیه ولا تاءیئسوا من روح اللّه . . . . (222)

پسرانم ! بروید و یوسف و برادرش را بجویید و از رحمت خدا ناامید نشوید .

شیعیان یوسف زهرا علیه السّلام نیز افزون بر آن که باید امیدوار باشند ، وظیفه دارند روح امید به ظهور مهدی موعود علیه السّلام را در دیگران بدمند و یاد و خاطره ی او در ذهن مردم ، زنده نگاه دارند .

امید ،

آدمی را از سستی و خمودگی بیرون می آورد و به بالندگی و سازندگی می رسد . آن که از خورشید جهان افروزی که فردا بر می آید و همه جا را روشن می کند ، غافل است ، هرگز شور و نشاطی برای پویایی و سازندگی ندارد . او به شام تیره و تار نومیدی ، ایمان آورده است . او خود را در برابر ظلمت شبانه ، هیچ می انگارد و نیروی اراده ی خویش را باور ندارد . روح امید در چنین شخصی ، مرده است . در مقابل ، با امید به آینده ، سراسر وجود آدمی از روح حیات سرشار می شود . آن که به آمدن منجی ایمان و امید دارد ، و آمدن او بسته به آماده شدن مقدمات و فراهم آمدن انسان هایی است که او را بخواهند و او را در رسیدن به اهدافش یاری کنند ، همیشه می کوشد ظرفیت با او بودن را در خود پدید آورد و انسان هایی را بپروراند که بتوانند مانند بازوانی نیرومند ، حضرت مهدی (عج ) را در رسیدن به اهدافش یاری دهند . و این ، همان حیات واقعی و بالندگی و سازندگی است .

23 - اقبال همگانی

برادران یوسف آن گاه از جام حضور و دیدار یوسف سیراب شدند که همگان به صورت دسته جمعی به سوی او رفتند و به او ، اظهار نیاز کردند . قرآن می فرماید :

و جاء اخوه یوسف . (223)