آن است که انسان به درک این سخنان خدای متعال نایل آید:
(وَلا تَهِنوا وَلا تحزنوا واَنْتُمُ الاعلون ان کنتم مؤمنین) (1)؛ «سست مشوید واندوه مخورید، شما برترید اگر مؤمن باشید».
(وَنُریدُ اَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استضعفوا فِی الارضِ ونجعلهم ائمّهً ونجعلهم الوارثین ونمکّن لهم فی الارض) (2)؛ «ما می خواهیم، بر آنان که در زمین خوارشان شمرده اند منّت نهیم وآنان را پیشوایان [مردم ]گردانیم وایشان را وارث زمین کنیم ودر زمین قدرتشان دهیم».
(ولقد کتبنا فی الزبور مِنْ بَعْدِ الذّکر اَنَّ الارضَ یَرثها عبادِیَ الصّالِحُونَ) (3)؛ «همانا در زبور، پس از آن یادکرد، نوشتیم که زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد».
(کَتَبَ اللّهُ لاََغْلِبَنَّ اَنَا وَ رُسُلی) (4)؛ «خداوند مقرّر کرده است که حتماً من وفرستادگانم هر آینه پیروز خواهیم شد».
(وَلَیَنْصُرَنَّ اللّهُ مَنْ یَنْصُرُهُ) (5)؛ «هر آینه خدا هر که را یاری اش کند، یاری می کند».
ج. آگاهی به نقش انسان مسلمان در روی زمین، که عبارت است از سرپرستی، گواهی دادن و رهبری بشریّت [به سوی خیر و فلاح]. خدای
1- آل عمران (3)، آیه 139.
2- قصص (28) آیه 5 و6.
3- انبیاء (21) آیه 105.
4- مجادله (58) آیه 21.
5- حج (22) آیه 40.