بهار روزگاران صفحه 108

می‌گوید: دیدید من هم {أُحْیی وَأُمیتُ} (1) آن را که آزاد کردم زنده‌اش کردم و آن کسی را که کشتم، می‌راندمش. پس: {أنَا أُحْیی وَ أُمیتُ} (2)

نمرود برای خدایی خودش سند می‌آورد به همان سندی که حضرت ابراهیم (علیه السلام) برای خداوندی خدا ارائه می‌کند؛ این سند سازی برای جا انداختن و اثبات حقّانیّت خودش است.

2. سند سازی برای حق

بعضی وقت‌ها باید سند سازی بکند برای این که رقیبش باطل است. پرونده درست بکند تا رقیبِ خودش را محکوم کند.

مثلاً در قرآن داریم که فرعون ادّعای خدایی می‌کرد، حضرت موسی (علیه السلام) می‌خواست او را نفی کند، این مبارزه شروع شد.