بهار روزگاران صفحه 58

می‌گفتند: این موجود غضب دارد، شهوت دارد؛ شهوت و غضبش ایجاب می‌کند که فساد بوجود آورد، خون بریزد:

«أتَجْعَلُ فیها مَنْ یُفْسِدُ فیها وَ یَسْفِکُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ» (1)

آیا کسی را در آن(بر روی زمین) قرار می‌دهی که فساد و خونریزی می‌کند؟! حال آن که ما تو را تسبیح و حمد به جا می‌آوریم و تو را تقدیس می‌کنیم.

خدایا این بشر فساد می‌کند. خدایا این عالم را منظم خلق کردی. در جهانی که آفریده ای هر چیزی سرجای خودش است.

جهان چون خط و خال چشم و ابروست

که هر چیزی به جای خویش نیکوست

اینها موجوداتی هستند که نظام عالم را به هم می‌ریزند.